μαγικό φίλτρο

Όταν ο Γρηγόρης Σαμσίδης ξύπνησε ένα πρωινό και έβγαλε σέλφι, βρέθηκε στον καθρέφτη του μεταμορφωμένος σε χαριτωμένο σκύλο. Εντάξει, δεν είχε μεταμορφωθεί ολόκληρος, μόνο το πρόσωπό του. Τα δύο του υγρά μάτια κάλυπταν μεγάλο μέρος του προσώπου του ενώ τα αυτιά του έπεφταν τεμπέλικα στους κροτάφους του. Κάθε φορά που προσπαθούσε να ανοίξει το στόμα του δεν έβγαζε κάποιο ήχο αλλά τη γλώσσα του, που έμοιαζε σαν να γλύφει κάτι μπροστά της. 

πριν τον τελικό

- Ως εδώ και μη παρέκει! Εγώ αυτό δεν το κάνω.
Το αστέρι της ομάδας, ο επιθετικός που σπάει το ρεκόρ περισότερων γκολ ανά σεζόν, 5 σεζόν συνεχόμενα, ο άνθρωπος που είναι πιο διάσημος κι από τους Beatles σε συνδυασμό με τον Ιησού, έκανε μια δήλωση.
Μόνο που αυτή η δήλωση δεν ήταν όπως οι υπόλοιπες. Αυτή η δήλωση δεν ήταν απόλυτη. Δεν ήταν θέσφατο που όλοι επρέπε να ακολουθήσουν.
Αυτή η δήλωση περίμενε αντίλογο.

Πάρα Πολύ Προσωπικά Πράματα #4

Εκείνη Η Φορά Που Σε Πήραν Στην Δουλειά

Φασολάκια. Δεν είναι το αγαπημένο σου αλλά όταν πλέον το φαγητό το τρως απλά για να κρατηθείς ζωντανός δεν έχει και πολύ σημασία. Η κατάσταση γίνεται κάπως καλύτερη από τα ανάμεικτα λαχανικά που έχουν μέσα και το μπόλικο λάδι που της έχεις πει να βάζει. Για αλάτι ούτε λόγος. Ο μπαμπάς ξοδεύει όλο το μελάνι του μικροβιολόγου με μια εξέταση, ο αδερφός κάνει σπαρτιάτικη διατροφή μέχρι να φανεί το σίξπακ και το πρώτο ενδιαφέρον από την καψούρα του και η αδερφή συλλογή από περιοδικά που τοποθετούν το αλάτι στην πρώτη θέση της λίστας με τροφές που προκαλούν κυτταρίτιδα. Η μαμά προτείνει να βάλεις όσο θέλεις μόνος σου αλλά ξέρει ότι δεν είναι το ίδιο. Επίσης ξέρει ότι δεν σε πολυενδιαφέρει. 

Ξαφνικά η μέση σου πονάει. Μια σουβλιά τρυπάει την σπονδυλική στήλη σου και σε κάνει να κλείσεις τα μάτια τόσο δυνατά που δημιουργείς τσίμπλες από την πίεση. Πείθεσαι ότι δεν σε έχει διαπεράσει σφαίρα μόνο όταν τα ξανανοίγεις και δεν βλέπεις πουθενά καπνισμένη τρύπα.

μερκαντίλι-ντίλι το καντήλι

στη βραζιλία ακολουθείται πολιτική δασμολογικού προστατευτισμού των ντόπιων προϊόντων, με αποτέλεσμα οτιδήποτε το εισαγόμενο να είναι υπερβολικά ακριβό. μια μερική λύση στο πρόβλημα της κάλυψης της ζήτησης, δεδομένης της περιορισμένης αγοραστικής ικανότητας μεγάλου κομματιού του πληθυσμού, είναι η αντικατάσταση των εισαγόμενων με ντόπια παραπλήσια, πιο φθηνά και χειρότερης ποιότητας. έτσι, διατίθεται τυρί τύπου γκούντα, σαλάμι και μορταδέλα τύπου ιταλίας, μουνί τύπου της μάνας σου, κ.ο.κ.

Πάρα Πολύ Προσωπικά Πράματα #3

Εκείνη Η Φορά Που Είδες Την Πρώην Σου

Καλά, δεν το λες και στέκι. Απλά έχεις πάει τόσες πολλές φορές που ξέρεις ποιος δουλεύει ανάλογα με το πόσο βαρύ κάνει τον καφέ σου. Ούτε ένα συγκεκριμένο σημείο έχεις που κάθεσαι, ούτε σε ξέρει ο ιδιοκτήτης για να σε χαιρετάει με το που μπαίνεις ρωτώντας τα νέα σου καθώς σε βολεύει. Αλλά να, είναι δίπλα στο σπίτι σου και σε βολεύει. Βολεύει και τον μαλάκα τον κολλητό σου που γκρινιάζει γιατί βρίσκεις χρόνο για γκέιμοφθρονς αλλά όχι για εκείνον. Έτσι κι αλλιώς και των δύο οι ιστορίες είναι φαντασία. 

Μπαίνεις και κάθεσαι δίπλα στο παράθυρο για να κόβεις κίνηση. Έχεις τα μάτια σου δεκατέσσερα και σκανάρεις την περιοχή για εκείνη την νόστιμη γειτόνισσα που έχεις δει δυο-τρεις φορές και θες με αγωνία μικρού παιδιού που μαζεύει χαρτάκια πανίνι να τις κάνεις περισσότερες. Είναι συλλεκτικές οι βόλτες της. Ο κολλητός κάθεται με καθυστέρηση μερικών δευτερολέπτων ουρλιάζοντας σχεδόν πως είδε την "τέτοια".

Παπάρια δεκατέσσερα.

ιστορίες ανθρώπων

η Μπήλιω και η Λέγκω. δυο γυναίκες γέννημα-θρέμμα της αθάνατης ελληνικής επαρχίας που δεν έχουν τίποτα να ζηλέψουν από τους άνδρες. δύο γυναίκες που πιάνουν την πέτρα και την στύβουν, που αποδεικνύουν έμπρακτα ότι, ακόμα και στις αγροτικές εργασίες, παραδοσιακό προπύργιο των ανδρών, οι γυναίκες μπορούν να τα καταφέρουν εξ ίσου καλά, αν όχι καλύτερα.

Πάρα Πολύ Προσωπικά Πράματα #2

Εκείνη H Φορά Που Τράκαρες 

Δεν είσαι αφηρημένος γενικά. Στέκεσαι ακριβώς πάνω στον μέσο όρο. Αφαιρείσαι στην ουρά της τράπεζας, όταν σε βρίσκει στον δρόμο παλιός συμμαθητής και σου μιλάει για το πόσο τυχερός είναι για την δουλειά που βρήκε, τίποτα το περίεργο. Ε, έτυχε εκείνη τη ρημάδα τη στιγμή να αφαιρεθείς στο τιμόνι. Μήπως έφταιγαν οι ρέιντιοχεντ στο ραδιόφωνο; 

Πρόλαβες και είδες τον μπροστινό σου να φρενάρει. Για λίγο αλλά τον είδες. Πάτησες με όλη σου τη δύναμη το φρένο αλλά ήταν αργά. Πιο πολύ σε τρόμαξε ο θόρυβος παρά το τράνταγμα. Έτσι κι αλλιώς πήγαινες ζήτημα με 30 με τόση κίνηση, σιγά το τράνταγμα. Είναι αρκετό όμως για να τους σβήσει τους ρέιντιοχεντ. Η καρδιά σου θα αρχίσει να επιταχύνει σε μερικά δευτερόλεπτα, όταν η ανδρεναλίνη φτάσει πίσω στο σημείο από το οποίο ορκίζεσαι ότι την ένιωσες να ξεκινάει. Το φαντάστηκες σαν εκείνα τα ραβδιά που τα σπας για να βγάλουν φως. Ακριβώς έτσι έσπασε κι εκείνο το φανταστικό σωληνάκι που αποθηκεύει την ανδρεναλίνη μέσα σου και πλέον έχεις λίγα δευτερόλεπτα μέχρι να σε πλημμυρίσει.

οι δύο πρωτοχρονιές του πατέρα μου ή γιατί έχω καθιερώσει την πρωτοχρονιάτικη μουστάρδα

Είναι πολλά που ζηλεύω στον πατέρα μου. Όσο μεγαλώνω λιγοστεύουν αλλά ακόμη είναι αρκετά. Το σημαντικότερο από αυτά είναι ότι μια ζωή, ή τουλάχιστον όσο τον θυμάμαι, γιόρταζε δύο Πρωτοχρονιές κάθε χρόνο. Τελικά όταν ανακαλύπτεις γιατί, δεν είναι τόσο ενδιαφέρον όσο ακούγεται αλλά για τα παιδικά μου χρόνια, τότε που Πρωτοχρονιά σήμαινε αποκλειστικά δώρα κάτω από το δέντρο, το να την γιορτάζει κάποιος δύο φορές ήταν όχι μόνο αξιοζήλευτο αλλά και πηγή θαυμασμού. Βέβαια ο θαυμασμός αυτός δεν οφειλόταν στην έλλειψη δώρων. Ευτυχώς η γιορτή μου απείχε αρκετά από τα γενέθλιά μου, όχι όπως ο φίλος μου ο Στέλιος που τα έχει την ίδια μέρα και τα δύο, και έπαιρνα πάντα δώρα και στις δύο περιπτώσεις. Ήταν περισσότερο το ότι μου έκανε εντύπωση πως κάτι τόσο σταθερά ετήσιο μπορούσε να συμβεί δύο φορές τον ίδιο χρόνο. 

Θυμάμαι τον πατέρα μου να έρχεται χαρούμενος από τη δουλειά και η μαμά μου να τον ρωτάει για την περίεργη αργοπορία του κι εκείνος να απαντάει, ενώ όλοι φορούσαμε κοντομάνικα και κάθε τόσο σκουπίζαμε τον ιδρώτα μας, πως ήταν Πρωτοχρονιά. Εκείνη τότε χαμογελούσε πλατιά και γύριζε πίσω στην ζωγραφική της, το μεγάλο της πάθος, καθώς έστω και για μια φορά οι δικαιολογίες του πατέρα μου είχαν κάποια ευρηματικότητα μέσα τους. Οι άνθρωποι στους πίνακές της δεν μπορούσαν να μιλήσουν ούτε καν για να δικαιολογηθούν οπότε ήταν μια ευχάριστη, φαντάζομαι, αλλαγή για εκείνη. Επίσης οι πίνακές της δεν είχαν ποτέ μέσα τους άντρες αλλά αυτό το παρατήρησα αρκετά μεγάλος.

Το ακόμη καταπληκτικότερο με τον πατέρα μου ήταν πως η Πρωτοχρονιά δεν συνέβαινε την ίδια εποχή αλλά σε διαφορετικές. Πότε με την αρχή του καλοκαιριού, πότε στη μέση του Φθινοπώρου, πότε συνέπεφτε με την 25η Μαρτίου. Αν και στην αρχή αυτό το χρονικό μπουρδούκλωμα με εκνεύριζε και απειλούσε την αυθεντικότητα της "γιορτής", όταν κατάλαβα πως συμβαίνει μόνο μια φορά κάθε χρόνο αναζωπύρωσε το ενδιαφέρον μου γι' αυτήν. Από 10 χρονών κατέγραφα την ημερομηνία της Πρωτοχρονιάς κάθε φορά που ο αργοπορημένος πατέρας μου εξηγούσε στην μαμά μου πως αυτή ήταν η αιτία της αργοπορίας. Αλλά ακόμη κι αν δεν ήμουν παρών στην είσοδο του πατέρα μου, όπως όταν ήμουν 15 και 17, καταλάβαινα ότι ήταν η ημέρα της γιορτής λόγω της εντονότερης από συνήθως μυρωδιάς του αλκοόλ στο σαλόνι.

Στα 18 μου, αφού πέρασα στη σχολή που οικογενειακά θέλαμε να περάσω, ακόμη και μετά το διαζύγιο των γονιών μου, βρήκα την ευκαιρία να ρωτήσω τον πατέρα μου για την Πρωτοχρονιά.

'Α αυτό; Αυτό είναι μια μαλακία που έχουμε στο εργοστάσιο. Γιορτάζουμε και καλά την Πρωτοχρονιά την πρώτη φορά που τυπώνουμε ημερομηνία λήξης της επόμενης χρονιάς.'

Ο πατέρας μου δούλευε σε εργοστάσιο μουστάρδας. Τώρα δεν ξέρω τι κάνει. Μάλλον γιορτάζει την κατάδική του Πρωτοχρονιά κάθε μέρα χωρίς να χρειάζεται να είναι κανενός είδους "Πρωτοχρονιά". 

Πάρα Πολύ Προσωπικά Πράματα #1

Εκείνη Η Φορά Που Πήγες Σε Κλαμπ 

Δεν ήθελες να βγεις. Σιχαίνεσαι τα κλαμπ αλλά μέχρι κι εσύ βαρέθηκες το γνωστό ρακάδικο που τον τελευταίο καιρό έχει γίνει η μόνιμη έξοδος. Περνώντας την πόρτα, με την ευρεία έννοια του όρου που εκτείνεται σε ανθρώπους, και ακούγοντας τις επιλογές του ντι-τζέι εύχεσαι να μην είχες απαντήσει 'όπου θέλετε' στην ερώτηση για τον επικείμενο προορισμό σας. Αρνείσαι ευγενικά στην κοπελίτσα της γκαρνταρόμπας γιατί είσαι σίγουρος πως θα βρεις έναν ρημάδι γάντζο να αφήσεις την ζακέτα σου. Αλλά και να μη βρεις θα την δώσεις στον φίλο σου που στην είπε για την στυλιστική σου επιλογή και θα τρέξει να την κρύψει. Η καπνίλα που θα μαζέψει δεν σε απασχολεί, έτσι κι αλλιώς έχεις κανά τετράμηνο να την πλύνεις και θα την βάλεις στο επόμενο πλυντήριο. Μάλλον.

gay end

- γάμησέ με ρε μαλάκα να πούμε. καργιόλες.
- όλες.
- γαμιόλες να πούμε, δεν είναι να εμπιστεύεσαι καμία ρε τάσο γαμώ τη μπαναγία.
- μ' αρέσεις όταν κατεβάζεις έμμετρες χριστοπαναγίες ρε σάκη.
- Γεια σας, τι θα πάρετε;
- ε, να φέρει καμιά σαλάτα, καμιά πατάτα, ε;
- ε, να φέρει.
- Μια χωριάτικη, μια πατάτες τηγανιτές...
- να πάρουμε και μια τυροκαφτερή;