Piæta

Uncanny abbreviations muttered in a scuttle cadence

How presumptuous could the arrogant fellow be! Flouncing in a grim trajectory, he was offering a contemptible and threadbare accord when was he contemporaneously cringed from his esoteric awe. When it would come to a mutual interaction, he would protrude scrawny ideas wrapped in ingrate hypothetical heckles and henceforth, assimilating the manners of a water cat. Inspiring would he be, indubitable, for a steeped nook unveiling venture who just climbed up his cubbyhole to condone sheer pre-prepared ideology. Whether they would exist conversation surrogates, they would be instructed to evict his vagary and, impromptu, to deluge his solemn conceit into a vignette. 

περιμένοντας την Γκούλα

ΠΡΑΞΗ ΠΡΩΤΗ

Εξοχικό αφτεράκι με πισίνα.

Ξημερώματα.

Commotion and gullibility

The team is mustered. Iaido is converging his previews conjectures resulting from the prior battle. Descending to a new dungeon would demote his open field attributes. He can mutate into a quite hapless entity when the sunbeams are absent. The deformation of a scoundrel to a darkness quack, a transcendence from a fighting to pleading. Elija, looks like an infidel with a frail body shape and a vast snow white beard. The rest of his hair are falling sluggish on his back. He is donning a dated garment in purple colours. The team is expecting a lot from him. It is dreadful to participate in such a battalion though his life is already in adversity. Ravishing Chani, the only female of the squadron, is donned in yellow and docile to tumble the victory for the shake of her companions. A very joyful being indeed. Gando, is a pixie, being confound at his youth, but changing into a nation hero, lately, while heeding the wealthy knowledge, approaching death, offers.

IAIDO: Am I supposed to use this katana for attacking mobs? For a strange reason, I believe I could handle it… although I have never been trained in fencing…

GANDO: We, all, learn eventually… look at me… besides my small size I feel the power of a giant in me, in a way, I feel ridiculously strong somehow! And inevitably confident. The dark corners of the Dungeon are not restraining progress…

CHANI: Oh, dear comrades, I know that it is important for all of us to have a clear state of mind… let us all meditate before we continue… it is going to be a prolific experience… I can already feel my ovum producing warm waves of joy…

ELIJA: Hmm… ok then, let’s meditate and allow Chani to enter our dream world with her special skills… It is already a dream, I can’t distinguish, has it stopped or began…

CHANI: I will let you all enter my privacy through the dream world. This is how more secrets will be revealed to us for our descent into darkness.

GANDO: Can we all participate?

CHANI: Of course, we are entering a Dungeon, let’s be ready by incorporating to one single entity. I am going to perform the interlinking path

IAIDO: Normally I am shy, but I am completely aware about what Chani is implying… I have never thought that I could see the incorporation with such deference. My funnel is about to fulfil the inviting rifts of our conjunction master

ELIJA: We all appreciate it... it is the commencement of our character extraction… Could not, really, have happened otherwise…

CHANI: In the dream world then it is… 

Όσα παίρνει ο Διάολος...

Το ταξίδι από το Σεόρις προς την Κωνσταντινούπολη είναι μακρύ και οι δύο βρικόλακες ο Αλέξανδρος και ο Αμπετόριους βρίσκουν την ευκαιρία να γνωριστούν καλύτερα.

Ο ένας είναι ο Αλέξανδρος, μακριά μαύρα μαλλιά αφημένα ελεύθερα μέχρι του ώμους , το έντονο βλέμμα του να φωτίζεται από το συχνό του χαμόγελο, ενώ τα τελετουργικά χαραγμένα με Αραμαϊκά σύμβολα χέρια του προβάλλουν μέσα από τα μανίκια του λευκού ενδύματός του, ενώ από την άλλη ο αινιγματικός Αμπετόριους ένας γηραίος των Τρεμήρ ντυμένος σε ενδύματα της τάξης του γεμάτα τσέπες και μικρά αντικείμενα, όπως όμορφες χτένες και ξύστρες για τα δόντια διασκεδάζουν την ανία του ταξιδιού ξεκινώντας τη συζήτηση…

Τα άλογα της άμαξας καλπάζουν μέσα από φιδογυριστά μονοπάτια και απόκρημνες ράχες, η μεγαλοπρέπεια της νύχτας μπλέκει με τις συζητήσεις δύο απέθαντων, δύο μάγων των οποίων τα μυστικά και τα μυστήρια ξεκίνησαν απ’ όταν ήσαν ακόμα ζωντανοί. Η κουβέντα για την Πόλη, το σκοπό τους εκεί αλλά και για το Σεόρις και την αέναη μάχη, για επικράτηση της φυλής διακόπτεται όταν …

Ξαφνικά η άμαξα σταματά, και οι δύο, πρώτα ο Αμπετόριους και κατόπιν ο Αλέξανδρος βγαίνουν απ’ αυτή προκειμένου να διερευνήσουν το γιατί. Δύο θνητοί, ο ένας πρόσφατα νεκρός και ο άλλος ετοιμοθάνατος κείτονται δίπλα σ’ ένα σεντούκι, ενώ οι ήχοι από τα βήματα των πιθανών φονιάδων τους χάνονται μέσα στη νύχτα. Ο Αλέξανδρος τραβά το σπαθί του για παν ενδεχόμενο, μα στρέφεται με ευγένεια στον ετοιμοθάνατο προκειμένου να μάθει γι’ αυτόν. Ο θνητός ψελλίζει ασυναρτησίες αφήνοντας την τελευταία του πνοή στα χέρια του Αλέξανδρου.

"Ας ανοίξουμε το μπαούλο…", ο Αλέξανδρος ψάχνει τα πτώματα των δύο για το κλειδί το οποίο προς μεγάλη του έκπληξη βρίσκει στη οπή του ενός φρουρού…"...αυτοί οι θνητοί", μονολογεί χαμογελώντας ενώ διασκεδάζει με το κλειδί παίζοντας με την οπή του νεκρού ..τελικά το αποκαλύπτει στον Αμπετόριους γελώντας τρανταχτά. Τη στιγμιαία διασκέδαση τη διαδέχεται η έκπληξη καθώς το σεντούκι περιέχει πλήθος πολυτελών βιβλίων στολισμένα με κάθε λογής σύμβολα και τυλιγμένα σε δέρμα….οι δύο κοιτάζονται μειδιώντας…

Η άμαξα ξεκινάει και οι δύο βρυκόλακες εξετάζουν το περιεχόμενο των βιβλίων, κατόπιν μελέτης καταλήγουν στο ότι πρόκειται για βιβλία των Τζιμίσκι σχετικά με την τέχνη της Βισίσιτιουντ υψηλού επιπέδου μιας και αναφέρει ακόμα και την δημιουργία Βοζντ, τερατόμορφων πολεμικών μηχανών, αμάγαλμα πολλών μορφών και όντων που μόνο οι γηραιότεροι των Τζιμίσκι ξέρουν να δημιουργούν…ένας θησαυρός αμφίβολου προέλευσης καλοδεχούμενος τόσο στο Σεόρις όσο και αλλου. Οι δύο Τρεμήρ αποφασίζουν για την ώρα να κρατήσουν μυστικό το καινούργιο τους απόκτημα αλλα μελοντικά, ποιος να ήξερε...

Τελικά στην ηρεμία της νύχτας και ενώ τα ουρλιαχτά των πλασμάτων της νύχτας αγγίζουν το φεγγάρι η συζήτηση κορυφώνεται και ο Αμπετόριους καταλήγει εφ’ όσον είναι εφικτή η μετάβαση από τη θνητή ύπαρξη στην αθανασία και στην δημιουργία νέων μορφών ζωής... μήπως η μετάβαση δύναται να συνεχιστεί? Και αν ναι ποιο θα μπορούσε να είναι το όριο?...Ο Αλέξανδρος φανερά κεντρισμένος από αυτό το συμπέρασμα του συνομιλητή του τον ωθεί να ολοκληρώσει τον συλλογισμό του, και ο Αμπετόριους του εκμυστηρεύεται…Υπάρχει κάποιο βιβλίο μέσα στα τείχη της αιώνιας πόλης….ένα βιβλίο αρχαίο που γνωρίζουν ελάχιστοι, στην κατοχή μιας βιβλιοθήκης των παιδιών του Δράκου…που αναφέρεται στους Αγγέλους…

Θα μπορούσε κανείς άραγε να γίνει Άγγελος?...η ακόμα...θα μπορούσε να δημιουργήσει έναν?

Ο Αλέξανδρος ακούει με ενδιαφέρον την άποψη του Αμπετόριους και παραθέτει τα ρίσκα και τα οφέλη ενός τέτοιου εγχειρήματος…Το βιβλίο όπως και να χει βρίσκεται στα χέρια των Δράκων…ενδιαφέρον μόλα ταύτα μονολογεί και υπόσχεται στον Αμπετόριους πως αυτή η συζήτηση ….θα συνεχιστεί…

Και οι άνεμοι δυναμώνουν ενώ το ποδοβολητό των αλόγων αντιλαλεί αψηφώντας τη μοναξιά της νύχτας…

  

  

Compalsory applause coupling apple-pie order

The excessive skinned dark brown officer was chattering with his colleague and the senior manager when Sago perforated the background lull. In between slinking gestures, he darted his navy fedora aspiring to accord the hat with the hook, even by scrambling. And he triumphed! Forthwith, both of the audience of the stout, shifted their glance upon the victory, rebuffing their orator’s conversing enthusiasm and, rather, applauding Sago for his feat.

“Well done matey, nice shot!” said the elder.

“A proper neat as pin!” added the lovely female.

“Cheers, I am developing with practice, he… he… he…!” And then, the obese almost whimpered the wording:

“Hey! He got it this time, yey”

σισύφειο ταβερνόξυλο

- τον ιταλό τον φίλο μου τον Matteo, τον θυμάσαι;
- ναι ρε.
- μαλάκα, χτες βγήκαμε να πάμε να φάμε σε μια ταβέρνα, και δεν ξέρω τι τον έπιασε τον καραγκιόζη και αρχίζει να μιλάει για ποδόσφαιρα με κάτι γκαβλαραίους στο διπλανό τραπέζι, και δεν ξέρω τι τους είπε και τους μπρίζωσε και του την πέσανε και τον κάνανε άγιατρο.
- ω μαλάκα...
- εφτά άτομα να πούμε.
- τραγωδία.
- γάμησέ τα.
- επτά επί ματαίω.

Ο Δαιμόνιος Καθαριστής

Το πνέυμα επισκέφτηκε το σκοτεινό υπόγειο, εκεί όπου καθόταν με ένα διαρκές χαμόγελο, ο ποντικός του Δρόμου Ντέβονσάιρ.


ΠΝΕΥΜΑ: Πως πάνε τα πράγματα εδώ; Βλέπω, έχει αρκετή υγρασία, αλλά η θερμοκρασία δεν είναι ιδιαίτερα χαμηλή. Οι ξεχασμένες αισθήσεις μου διακρίνουν και πολύ αμαξομάνι, απάνω στον περιφερειακό


ΠΟΝΤΙΚΟΣ: Έτσι πέρασαν τα τελευταία δύο χρόνια, με τη μόνη διαφορά ότι η θερμοκρασία ήταν ελαφρώς χαμηλομένη. Πολλοί μου έχουν πει ότι μοιάζω με την καρικατούρα του καλλικάντζαρου. Παρόλα αυτά, είμαι ευχαριστημένος


ΠΝΕΥΜΑ: Επέτρεψε μου να διακρίνω άλλο, για τον λόγο της παροντικής σου ευμάρειας


ΠΟΝΤΙΚΟΣ: Δεν έχεις άδικο, είμαι ιδιαίτερα ευχαριστημένος γιατί επίτέλους, κατάφερα να δημιουργήσω αίσθημα αυτοσυντήρησης και συλλογικότητας στο σπίτι που βρίσκεται ακριβώς από πάνω μας, αυτό με τις χρυσές κουρτίνες, αν υπέπεσε στην αντίληψη σου


Οι άνθρωποι που μένουνε εκεί, πλέον, διατηρούν το σπίτι σαν ναό, σαν παλάτι, πεντακάθαρο, που λαμποκοπάει το σπασμένο πλακάκι

περιστατικό

μονόπρακτο θεατρικό για έναν αστρονόμο, έναν ηθοποιό και έναν βράχο.

στο κομμωτήριο

- ήρθε η κυρία κομνηνού. τι να κάνω;
- φίλαρέ την.