υπερβατική εμπειρία

πορεία για τα εργασιακά, φεύγουμε από ομόνοια προς σύνταγμα κι αρχίζουμε τα συνθήματα. με σηκωμένη την αριστερή γροθιά για το "εμπρός, λαέ", νιώθω ένα μπρόφιστ απ' τα ουράνια. ο θεός είναι κουμούνι.

προσωπική υγιεινή και αυτονομία

- εμένα, πάντως τα χέρια μου είναι καθαρά.
- κατά ποίαν έννοια;
- μόνο να σκεφτείς ότι τα πλένω μετά από κάθε χέσιμο.
- και πόσες φορές τη μέρα, για να 'χουμε καλό ρώτημα;
- στάνταρ τέσσερις-πέντε. ενίοτε και έξι.
- μαλάκα, και δεν κάνεις άλλη δουλειά όλη μέρα.
- γάμησέ τα, εντεροκαθορίζομαι.

λίγο πριν το ντου

σύντροφοι, αλυσίδες!

για όσους αναγνωρίζουν τα λάθη τους, μέρες που είναι

ω erratum, ω erratum
μ' αρέσεις πώς μ' αρέσεις.

γκουμουνισμός και ορθοδοξία

Κάθε χρόνο στην Οντέσσα, ανήμερα του άη-Ζενστάιν γινότανε μια μεγάλη λιτανεία. Χάρις στη θαυματουργή Κάμερα του Αγίου, η λιτανεία αποκτούσε συμμετρία κλίμακος· κάθε πιστός έμοιαζε με όλο το πλήθος, και όλο το πλήθος της λιτανείας με έναν πιστό.

references

- μαλάκα, έχω σαϊτέησιον στο διδακτορικό. κάποιος ασχολήθηκε και το τύπωσε, και μετά το 'κανε σαΐτες.
- αυτό δεν είναι σαΐτα, Β52 είναι.
- σιγά μην είναι κι εξωλέμβιο.

κούμπουρας

- ο παπαντρέου, ο αντρέας ο παπαντρέου μ' έκανε εθνικιστή. ναι. είναι κακό;
- κακό είναι γαμώ τη μπαναγία σου.

έξω από την τράπεζα

"Σιγά μωρέ, γιατί να το παρκάρω καλύτερα, νταλίκα χωράει να περάσει"

Είπε σαν απάντηση στον ταξιτζή που είχε παρκάρει λίγο παρακάτω. Το κεφάλι της βγήκε από το παράθυρο του οδηγού αλλά φαινόταν περισσότερο ζορισμένο όταν ανέβαζε το παράθυρο παρά όταν φώναζε. Η δύναμη της συνήθειας μάλλον.

ergodic theory in homogenized regimes

Theorem the a.s. attractor of the teichmüller flow in a space naturally isomorphic to the 3rd reich is a mass grave somewhere in the eastern front.

Proof reductio ad wikipediam.

πρωινή καθυστέρηση στο μετρό

Πήγαινε καιρός από τότε που ο Γιάννης είχε βάλει στο μάτι ένα ζευγάρι σταράκια μποτάκια με μικρά λαμπερά καρφιά στα πλάγια. Ο μόνος λόγος για τον οποίο δεν τα αγόραζε ήταν το ότι δεν είχε δει να τα φοράει κανένας. Αυτό από μόνο του θα έπρεπε να είναι κίνητρο για να τα αγοράσει αλλά επέμενε πως όσο κι αν του άρεσαν έπρεπε να τα δει να "περπατιούνται" πριν κάνει την αγορά. Κι όμως, όλον αυτό τον καιρό δεν τα είδε σε κανένα πόδι. Δεν τα φορούσε κανείς. Εκείνη τη μέρα όμως, στο σταθμό της Νεραντζιώτισσας, κάποιος τα φορούσε. Απλά ο Γιάννης ήταν πολύ απασχολημένος να τα παρατηρήσει. Πέρασε αλαφιασμένος δίπλα από τον ψηλόλιγνο με τα δερμάτινα χωρίς να κοιτάξει τα πόδια του. Κι αυτό γιατί τον κυνηγούσε ένας ελεγκτής.

O Γιάννης έτρεχε σαν τρελός, χτυπώντας με τους ώμους του ακριβώς μπροστά από το στήθος του όσους τύχαινε να βρίσκονταν στο σταθμό και δεν είχαν προλάβει να παραμερίσουν. Με το βλέμμα δέκα μέτρα μακρυά, έβλεπε μόνο την κατεύθυνση που θα ακολουθούσε, υπολόγιζε τις επιλογές του, σχημάτιζε με το νου του την βέλτιστη διαδρομή ανάμεσα από τους επιβάτες. Μόνο που μόλις έφτανε στο σημείο για το οποίο είχε πριν καταστρώσει το προσεκτικό σχέδιό του το είχε ήδη ξεχάσει, με το μυαλό του να τρέχει ξανά δέκα μέτρα μακρυά. Ξωπίσω του, με περισσότερη ενέργεια από τον τυπικό σαραντάρη, ο Ελεγκτής τον ακολουθούσε επωφελούμενος από τις συγκρούσεις του Γιάννη με τους επιβάτες. Αυτός δεν ήταν ανάγκη να συγκρουστεί με κανέναν ασήμαντο. Κρατούσε όλη του την ενέργεια για τον Γιάννη.

Ο Γιάννης κατέβηκε τις σκάλες από το Μολ προς τον σταθμό λες και πετούσε. Πάτησε ένα κουλούρι που είχε ξεμείνει από το πρωί στο πάτωμα αλλά το βήμα του ήταν τόσο σταθερό που δεν παρρέκλινε καθόλου από την πορεία του. Πήδησε 5 σκαλιά μαζί και προσγειώθηκε σε ένα ζευγάρι που προσπαθούσε να ανέβει τις σκάλες. Πέσαν όλοι μαζί στο πλατύσκαλο αλλά ο Γιάννης σηκώθηκε πιο γρήγορα και από τους δύο. Στο δεξί του πόδι τυλίχτηκε το μακρύ μάλλινο κασκόλ της γυναίκας του ζευγαριού και τον εμπόδισε. Ο άντρας του ζευγαριού, ξαπλωμένος ακόμη, άρχισε να βλαστημάει και να παρακινεί όλους όσους βρίσκονταν στο σταθμό να κάνουν κάτι. Ένας από αυτούς πάτησε με το δεξί του πόδι το κασκόλ. Ο Γιάννης έπεσε τόσο βίαια πάνω στον δεξί του ώμο που ήδη μπορούσε να φανταστεί τον γιατρό να αναρωτιέται πως είναι δυνατόν να έχει συμβεί μια τόση άσχημη εξάθρωση ώμου. Γύρισε ανάσκελα στο πάτωμα και προσπάθησε να κοιτάξει πίσω του. Όλα ήταν θολά. Επικεντρώθηκε λίγο παραπάνω σε ένα σημείο και παρατήρησε τον ψηλό Ελεγκτή να έχει προσπεράσει το ζευγάρι που σκούπιζε τη σκόνη από τα ρούχα του και κατευθυνόταν προς το μέρος του. Δάγκωσε τα χείλη και σηκώθηκε.

Χτύπησε με μια νεαρή κοπέλα με πίρσινγκ στο δεξί φρύδι. Έσπρωξε έναν γέρο που με τη σειρά του έσπρωξε μια έγκυο επιρρεπή στις φωνές. Πήδηξε πάνω από τρεις παρατεταγμένες βαλίτσες μιας παρέας που κοίταζαν τα δρομολόγια και γλίστρισε όταν προσπάθησε να φρενάρει με το που πέρασε την είσοδο για τον προαστιακό. Αφού σύρθηκε για λίγο, σηκώθηκε και πήρε τις σκάλες προς τα κάτω. Ο Ελεγκτής μόνιμα κολλημένος πίσω του.

Δύο σκαλιά τη φορά. Μπορεί τρία; Το δοκίμασε. Πέτυχε. Τέσσερα; Τέσσερα! Χάρηκε. Έξι; Όχι, αλλά αν το τελευταίο είναι πλατύσκαλο. Ναι, αλλά χρειάστηκε και τα γονατά του. Το παντελόνι σχίστηκε. Ήταν από τα αγαπημένα; Όχι και τόσο. Δώρο πρώην; Όχι. Σφιχτό στη μέση; Όχι. Λεπτό; Ναι, δεν ήταν κατάλληλο ούτε για χειμώνα ούτε για καλοκαίρι. Και οι δύο γραμμές του σταθμού έχουν τρένα αυτή τη στιγμή. Πολύς κόσμος ανεβαίνει. Σηκώνεται όρθιος. Οι πολλοί άνθρωποι είναι υγρό. Το μπούγιο είναι υγρό και περνάει ανάμεσά του. Τα παπούτσια είναι έτοιμα να βγουν αλλά περπατάει σαν να είναι προετοιμασμένος να συνεχίσει ακόμη και ξυπόλητος. Αριστερά ή δεξιά; Σε ποιο τρένο; O Ελεγκτής δεν σκεφτόταν τίποτε από όλα αυτά.

Δεξιά. Οι πόρτες ίσα που κλείνουν και πάει να βάλει το χέρι του για να μη τις αφήσει. Δεν προλαβαίνει. Πατάει σαν μανιασμένος το κουμπί για να ανοίξουν αλλά αυτές παραμένουν κλειστές. Δύο, τέσσερις, δώδεκα, είκοσι φορές. Το βλέμμα του φτάνει μέχρι το πρώτο βαγόνι και τον καθρέφτη που βοηθάει τον οδηγό να βλέπει αν όλοι έχουν μπει με ασφάλεια στο τρένο. Δεν έχει χρόνο. Αν δεν ανοίξει αυτός τότε έπρεπε να είχε πάει αριστερά. Κάνει μεταβολή και τρέχει προς την απέναντι γραμμή. Μπροστά από τις σκάλες νιώθει ένα βάρος να πέφτει πάνω του με ορμή και μαζί ξαπλώνουν κάτω στο κρύο έδαφος. Ο Ελεγκτής έπεσε πάνω του.

"Νόμιζες ότι θα μου ξεφύγεις πάλι ρε μαλακισμένο;"

ουγγαρέζος το όνομα

Σοκ έχει προκληθεί σε γνωστή διαφημιστική εταιρεία καθώς και σε ακόμη πιο γνωστή εταιρεία παροχής υπηρεσιών τηλεφωνίας από την, τραγική όπως αποδεικνύεται, έκβαση διαγωνισμού για νέες "πράσινες" επιχειρηματικές ιδέες που συνδιοργανώνουν υπό την αιγίδα του Υπουργείου Ανάπτυξης, της Τοπικής Αυτοδιοίκησης Κάτω Πετραλώνων, του Συνδέσμου Φίλων Σταμάτη Γονίδη και της φρι-πρες που κάνεις πως διαβάζεις τα πρωινά στο μετρό. Ενώ θεωρητικά ο διαγωνισμός έβαινε καλώς, στιγμές μόνο αφού η πρώτη φάση έφτασε στην ολοκλήρωσή της με τους εν δυνάμει "πράσινους" επιχειρηματίες να αγκαλιάζουν την προσπάθεια, όλα τινάχτηκαν στον αέρα από την
ανακοίνωση του παρουσιαστή της τελετής απονομής των βραβείων.

το όνομα του μπλογκ

Το κακό με τους ανθρώπους είναι ότι όλοι έχουν και διαφορετικές γνώμες για το οτιδήποτε αλλά και κωλοτρυπίδες, όπως είπε κι ο Κλίντ Ίστγουντας. Κι άντε, αν είναι γένους θηλυκού ανέχεσαι την γνώμη για την κωλοτρυπίδα, ακόμη κι αν δεν στην έχει δώσει ακόμη γιατί υπάρχει προοπτική να γίνει κι αυτό, αλλά αν είναι γένους αρσενικού; Τί κάνεις σε αυτή την περίπτωση; Προφανώς το γυρνάς αλλά πες ότι δεν το σκέφτηκες αυτό. Γιατί ούτε κι εγώ το σκέφτηκα.

Όταν αρχικά αποφασίσαμε να ξεκινήσουμε το μπλογκ με τον χεσού όλα ήταν ρόδινα. Συμφωνήσαμε για την θεματολογία του που θα είχε ως επίκεντρο το χειροποίητο πλέξιμο καλαθιών στις άνδεις, τα φοντς του που θα ήταν σαν αυτά που χρησιμοποιούν οι τύποι που βγάζουν φωτογραφία ένα κομμάτι πιάτο με φίλτρο από το ίνσταγκραμ και κοτσάρουν από πάνω μια αμπελοφιλοσοφία, το φόντο θα ήταν μια φωτογραφία ενός κομματιού πιάτου με φίλτρο από το ίνσταγκραμ ώστε ό,τι μαλακία και να γράφουμε να φαίνεται σαν αμπελοφιλοσοφία και γενικά οι απόψεις μας συμβαδίζανε όπως ο κώλος με το βρακί, η μύξα με το κακάδι και γενικά όπως οποιαδήποτε άλλη σιχαμερή παρομοίωση. Έλα όμως που τα χαλάσαμε στο όνομα. 

σαβατοκύριακο

σε ένα χωριό στην ευρυτανία, οι γυναίκες που είχαν σπουδάσει στην πόλη τη δεκαετία του 80 κάθε πρώτη κυριακή του μήνα φορούν τα παλιά τους σακάκια εις ανάμνηση αυτής της ανέμελης περιόδου. είναι το λεγόμενο βατοκύριακο. στο απέναντι χωριό που κανείς δεν είχε φύγει να σπουδάσει τότε, κάνουν μια φτηνή απομίμηση της γιορτής.

μέλλον

- Και τι θα κάνετε όταν από κουλ άντεργκράουντ ψαγμένο μπλογκ για χίπστερ καταντήσετε κέντρο δισεκατομμυρίων κλικ και θα έρχεστε καθημερινά αντιμέτωποι με διλήμματα που θα καταναλώνουν λίγο - λίγο την ψυχή σας με αντάλλαγμα βρωμερά, εφήμερα και πιθανότατα με υπολείματα κοκαΐνης, φράγκα;
- Δεν μου φτάνει που το άκουσα. Θέλω να το δω και γραμμένο.

τα παιδικά μου χρόνια

όταν ήμουνα μικρός, ο πατέρας μου έπινε. έπινε πολύ. όταν γύριζε σπίτι τα βράδια, τον ακούγαμε απ' τον διάδρομο. ακούγαμε το αβέβαιο βήμα του, τον ακούγαμε να τρεκλίζει και να παραπατά πηγαίνοντας από τοίχο σε τοίχο, και ύστερα να προσπαθεί του κάκου να βάλει το κλειδί στην κλειδαριά. και τότε κρυβόμασταν. κρυβόμασταν η μάνα, τα αδέρφια μου και εγώ στην ντουλάπα ή ανάμεσα στα μαχαιροπίρουνα. και όταν τελικά κατάφερνε να μπει μέσα, με το ζωνάρι στο χέρι, τύφλα στο μεθύσι απ' το κοκκινέλι κι εξαχρειωμένος απ' τις πολιτικές συζητήσεις στ' αρχαιοκαπηλειό, του αρπάζαμε τη ζώνη και τον σαπίζαμε στο ξύλο.

τώρα πηγαίνει μόνο σε λάουντζ μπαρ.