Inexplicable orb

The vagary of the drone denizen could not be halted when he encountered his colleague wearing reading glasses in the middle of the day

 “It is mere perilous to con reading glasses with such a glorious sun,” the robot hinted to the studious impostor.

 “Why, what will happen? What is the problem with that?” queried the reader, full of scarce distrust… and right away, the unison was lapsed by sunbeams, melting the eyes of the bookworm.

 “AAAAaaarghhh!!!”    

Snaffling the titling bustle by using ferocious capitals

What was he iterating he was performing. Was he ascending to complacement by trekking around a snappy mood or was he, barely, a custodian of a predetermined restraining. When everything else would fail, he would plop into a lowdown uncontended and after any lousy climax, he would be fretting with his carnal spouse, his right palm. What a clusterfuck.

Ο Περίανδρος με Το Γρήγορο Ζάλογγο - ή Το 'Αφταστο Όνειρο του Γκουλ

Ετοιμοθάνατος ο Νιξ, αυτή τη φορά, εξακολούθησε να θαυμάζει το πηγαίο χιούμορ του και την τάση του αντεστραμμένου δέντρου να υπακούει ταριχευμένα κάτοπτρα. Έτσι το ήθελε. Ήθελε να μπορούσε να πιάσει τον αστακό από τα αυτιά και να ξελιγώνονταν χωρίς να χρειάζεται να χρησιμοποιεί το βιβλίο του οργανισμού. Κάθε φορά που έφτιαχνε ένα έργο, έπρεπε να το φτιάχνει άμεσα, χωρίς κουρτίνες και οιστρογόνα.

Σε όλη του τη ζωή, ξεκινούσε κάτι και ποτέ δεν το αναγνώριζε. Του ήτανε παντελώς αδιάφορο. Όταν έγραφε ποίηση ήταν το πιο κοντινό άστρο στο δια γαλαξιακό δόρυ (φόρου). Με τις άλλες τέχνες τα πήγαινε καλά αλλά εξακολουθούσαν να του φαίνονται παραμετρικές.

Κάτω από το εισαγόμενο πυρακτωμένο σαγόνι, έσπευσε να τον επισκεφτεί ο γνωστός παρατηρητής. Η αρκούδα ήτανε συνεπείς, αλλά μόνο το καλοκαίρι. Ο πικρός ιαγουάρος έκανε πιο συχνές εμφανίσεις αλλά γήτευε περισσότερο την παρουσία του απανθρακωμένου γάλακτος και ασχολούνταν περισσότερο με το πεπραγμένων.  Θαρρείς και η ανάγκη του να υποσκάπτεις το λανθασμένο υποβρύχιο δεν ήταν μια από τις εννιά αισθήσεις.

«Μα, που πήγαν όλοι,» αναρωτήθηκε ο γέροντας. «Σήμερα, που επιτέλους βρήκα ένα πραγματικά παρωχημένο πρόβλημα, σήμερα βρήκαν όλοι να απουσιάζουν.» Ο γέροντας περπάτησε πάνω στο κατάστρωμα κοιτώντας κάτω από τις δαντελωτές τρύπες μήπως τυχόν του είχε ξεφύγει κανένα όστρακο. «Πολύ καλή ιδέα του συγγραφέα να αλλάξει τις παύλες του διαλόγου με εισαγωγικά.» Ο γέροντας χαμογελούσε και η γκριμάτσα του ακτινοβολούσε σαγηνευμένους γύπες υποκουλτούρας. «Μα δεν είναι διάλογος… μονόλογος είναι..» του απάντησε μια φωνή από μέσα. Τα βήματα του ήτανε γοργά και ο ήχος του τηγανισμένου ξύλου θρόιζε στην μεγεθυμένη αλμύρα του ποταμού Αχέροντα. Έξω από την πόρτα της καμπίνας υπήρχε μια επιγραφή:

‘Please, Determine the minimal co-volume lattices of hyperbolic 3-space’  

«… δεν το πιστεύω… αυτός είναι ο λόγος που όλοι λείπουν! Ήρθε η σειρά τους να μου βάλουν αυτοί ένα πρόβλημα…» Ο γέρος έτριβε τα μάτια του. Ήταν συγκινημένος και παράλληλα αρματωμένος σαν βασιλικός κάβουρας. « Χριστέ μου!! Χριστέ και από αποστολή!!!».

Ακριβώς κάτω από το περιθώριο του σκύλου, ο επισκέπτης χαζογελούσε γοερά, σατιρίζοντας, σε ένα μικρό μπλοκάκι γεμάτο κουβέρτες, τους μικρούς μπλε ανθρώπους που φαινότανε να έχουν κάποιου είδους γιορτή. Το βάσανο περιφρόνησε την αστραπιαία μύτη και κατέληξε να θαυμάζει την εύρεση του μηχανισμού αυτοκίνησης  

Ο Αέναος Αγώνας της Μνήμης ή Η Μερική Απογοήτευση του Ξεχασμένου Γκρεμού

Κάτω από το αιματοβαμμένο χαμόσπιτο, έσκουζε ο Νιξ. Μέσα στο παντελόνι του είχε κρυμμένο ένα στρογγυλοφάναρο μασπιέ. Από την οροφή του λόφου κατεβαίνανε με δύναμη μπλέ σταγόνες χωρίς χιούμορ και με τεταμένη ατμόσφαιρα, απανθρακωμένη από τις περιαυτολογίες του λαγού. Η χελώνα θεωρούνταν βασίλισσα αλλά ο λαγός ήταν πολύ περισσότερο συνεπής. Ο λαγός κρατούσε στα χέρια του τα κλειδιά της τηλεπύλης.

Ο επισκέπτης ήταν αυτός που έδινε φως στο ντουέτο. Χωρίς φως, δεν υπήρχε επισκέπτης. Χαμογελώντας οι υπόλοιποι ανύπαρκτοι ευλογούσαν τα γένια του απύθμενου τετράγωνου πηγαδιού.

Ανά πέντε δευτερόλεπτα, κατέβαιναν ιδέες αλλά ο Οδυσσέας φοβότανε πως δεν θα μπορούσε να τα καταφέρει στο μέλλον. Δεν ήταν ικανός να ζήσει τα όνειρά του. Τα όνειρά του ήτανε ψεύτικα. Είχανε δημιουργηθεί σε μια υπόγεια πόλη, την Καντάθ, κατασκευασμένα από τους Αρχαίους, που οι ίδιοι είχαν δημιουργήσει τον άνθρωπο ως μπάι πρόντακτ. Ήτανε μια κατασκευή από την Κινέζικη καριέρα του ζάπλουτου κάνιστρου και ο Οδυσσέας το γνώριζε. Εντωμεταξύ την Κίρκη, την είχε ταράξει στο γαμήσι.

Ο γέροντας πλησίασε τους απογοητευμένους οπαδούς του. Κάθε του βήμα ξυπνούσε και από ένα παστεριωμένο δάκρυ, καταπράσινο σαν την πρωινή πάχνη. Κάθε δεύτερη Παρασκευή η προϋπηρεσία εκδικαζότανε δίπλα από την τεμπέλικη σκουριά του μαρξιστή αυτόχειρα. Μέσα από πενήντα κυλοδοκούς. Και με αναχαίτιση ρηξικέλευθων τρομοκρατημένων απένταρων.

-          Το σημερινό πρόβλημα σχετίζεται με κίνηση των σωμάτων. Ποια είναι η ικανή και αναγκαία συνθήκη για ένα σώμα μάζας εμ να αποκτήσει ταχύτητα διαφοροποίησης γύρω από το σύμπαν.

-          Ε;

-          Μπορείτε αν θέλετε να χρησιμοποιήσετε το βιβλίο του οργανισμού

-          Μα δε λέει τίποτα σχετικό με το πρόβλημα

-          Μπορείτε να το χρησιμοποιήσετε για να πειραματιστείτε ωστόσο

Από παντού ξεπήδησαν κόκκινα ανθρωπάκια κατακλύζοντας όλα τα νοητά σημεία και τις σκιές, ακόμα και πίσω από το πορτραίτο του τρομαγμένου ορειχάλκου. Του είχε πάρει πενήντα χρόνια για να φτιάξει την παλέτα και άλλα τετρακόσια εξήντα οχτώ για να την ξεπλύνει. Τα ανθρωπάκια συνεργαστήκανε όλα μαζί και φτιάξανε ένα αεροπλάνο με πτερύγια γατόψαρου         

Συζώντας με Την Ρημαγμένη Σαλοκουζίνα μέσα από Καρβουνισμένο Ψυγείο ή ο Φόβος του Μπλε Δρυοκολάπτη

Δεν υπήρχε πλέον καμία ελπίδα. Το τεράστιο βουνό από ελβετικά μαριναρισμένα φασόλια σόγιας πλησίαζε ένα εκατοστό κάθε πέντε χρόνια την απαλλοτριωμένη ξαναζεσταμένη μοίρα του. Ολόγυρα, στους πρόποδες, υπήρχε βάλτος και σαπρόφυτα. Ένας ιπποκόμος διέσχιζε την περιοχή των μεταλλικών ορυμαγδών  τσαλαβουτώντας, ταυτόχρονα και βρέχοντας προσεχτικά το ολοκαίνουργιο ψηφιακό τηλέφωνό του. Οι σταγόνες έπρεπε να ξαπλώνουνε διαγώνια πέρα από τα «νοητά» όρια που θέσπιζε η σκιά της γραμμής του πιρουνοτού μέρμηγκα.

Αμετανόητοι οι ιαγουάροι, πουλούσαν ψεύτικα σακιά με άμμο στον καλογυαλισμένο ανατρεπτικό φύλακα του αιματοβαμμένου σπαθιού του Εωσφόρου. Κάθε φορά που πιάνανε τον πάγκο στην λαϊκή, αυτός μεταμορφώνονταν σε έκπτωτο Άγγελο.  Εάν μπορούσε να τη διασχίσει αυτήν την απόσταση ένα σαλιγκάρι χωρίς τύρβη, πόσο μάλλον οι νότες ενός πρασινοκίτρινου, αποκομμένου από τη ζωή, τραύματος λυκανθρώπου.

Ο γέρος πλησίασε το πλήρωμα. Όλοι κοιτούσαν το παράθυρο στο ταβάνι. Είχε πιαστεί εκεί ένας χαρταετός που απεικόνιζε δύο μπάμιες χιαστί. Στην ουρά του ήτανε πιασμένα δαγκωμένα μπουτάκια από κοτόπουλο. Αν κοιτούσες καλύτερα, θα μπορούσες να διακρίνεις πάνω στο προτελευταίο να κάθεται ένας τζίτζικας, και όχι μια ακρίδα όπως τον παρουσιάζουν στα εξώφυλλα, και να καθαρίζει πατάτες με ελβετικό σουγιά.

-          Είσαστε έτοιμοι για το πρόβλημα;

-          Πάντα είμαστε έτοιμοι να το λύσουμε, απλά δεν μπορούμε ποτέ να το λύσουμε

-          Μα αυτό δεν είναι το πρόβλημα… χε χε χε… το πρόβλημα είναι αυτό που θα σας πω τώρα… λοιπόν,…

… κάθε φορά που ένα σωματίδιο εισβάλλει στην ατμόσφαιρα της Γης, πυρακτώνεται και τέλος κονιορτοποιείται. Να βρεθεί εάν η αρκούδα που βλέπει το γεγονός είναι λευκή ή γκρίζλυ…

… αυτό είναι δύσκολο πρόβλημα, αλλά λύνεται με λίγες πράξεις, φυσικά εφόσον πρώτα έχετε αποδείξει την εξίσωση του Καμντενισιμπλάκιουλους η οποία αποδεικνύει στην ουσία ότι κάθε εξίσωση έχει τουλάχιστον μια λύση ή μια μυστική ανίσωση.

-          Πωπω, μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε και το βιβλίο του οργανισμού;

-          Ναι, απλά τώρα το έχουνε αλλάξει και έχουνε βάλει αντί αυτού, ιστορίες-πραγματικά περιστατικά με ομοφυλόφιλους.   

-          …

Έτσι, για ακόμα μια φορά, η νύχτα σκέπασε την κεκλεισμένη στάχτη και μικρά πράσινα μπαρμπαδάκια, βγήκαν από τις φωλιές τους και διοργάνωναν αγώνες τοξοβολίας, παντομίμα, διαγωνισμό σε κολύμβηση έλους και όλα αυτά, με την απαραίτητη υποστήριξη του σπόνσορα, μια αδαής καπελωμένη, ευτελής αντί-παρόρμηση. 

Το Καλοδιατηρημένο Ψυχοδοχείο ή Πως Kύλησε ο Τιτανικός Πάνω σε Κατηφόρα Fourier

-        - Τι έγινε περάσανε καλά τα παιδιά; Πως τους φάνηκε;

-          - Καλά ήτανε μωρέ, το μόνο παράλογο ήταν η παρεμπόδιση του κατατρεγμένου δρυοκολάπτη. Επένδυσες και έχασες

-         - Δεν βγάζει ιδιαίτερο νόημα αυτό που λες, να ξέρεις. Ρώτα και τον απέθαντο διαλογέα ενώ θερίζει σε καλή μεριά

-         -  Και τι εννοείς δηλαδή…; Ότι βγάζει νόημα αυτό που λες εσύ; Δεν έχεις ακούσει για τη δύναμη της λέξης;

-          - Κάτι είχε πάρει το αυτί μου.

-          - Κάθισε, λοιπόν, στην κουρδιστή καρέκλα, αυτοσερβιρίσου με πολυπεριορισμένο ζεστό φραπέ, βγάλε το πιντιέι για σημειώσεις, αν θες, και άκου… η ιστορία ξεκινάει πάντα με ζέσταμα…

«Ήταν η επιστροφή του σοφού γέροντα…

… η καταιγίδα συνέχισε να αρπάζει εξαρτημένες ωοθήκες από υποεκτιμώμενους δασμούς, έχοντας μπόλικο μέρος για υφαρπαγές και μαντέμια. Η ομάδα είχε προχωρήσει αρκετά και το παγόβουνο δεν έδειχνε να πτοείται από το λιωμένο χώμα. Πρώτα ο ινδιάνος και μετέπειτα οι δύο λυκάνθρωποι, βουτήξανε στα παγωμένα νερά και συνεχίσανε την πορεία τους μέχρι να χαθούνε σιγά σιγά κάτω από τον αφρισμένο ωκεανό. Οι υπόλοιποι κοιτούσαν άναυδοι.

-          

      - Θα τα καταφέρουμε να ξαναχτίσουμε τον ολοστρόγγυλο χρυσό πλανήτη; Τι λες Μάστορα;

-         - Μη με λες Μάστορα ρε συ, γιατί θα πάρει ο διάβολος τον πατέρα σου

-          - Και πώς να σε λέω; Αφού έτσι σε βαφτίσανε

-          - Το ξέρω, αλλά δεν μ’ αρέσει… επίσης δεν μ΄αρέσει που το ξέρω

-         -  Κάπως δεν πρέπει να σε φωνάζω; Και να δείχνω παράλληλα και σεβασμό για το στάτους σου

-          - Δεν ξέρω ρε συ, ας το γεμίσουμε καλύτερα… ας τα πούμε μετά από τρεις μήνες…

Είπε και κλειδώθηκε μέσα στο αμπάρι, εκεί όπου ο καπετάνιος προσπαθούσε να λύσει τον γρίφο με το παλλόμενο διπλό σώμα.  Έξω από το πλήρωμα, υπήρχαν κάποιες παρυφές από σταχτιές τουλίπες που εξανάγκαζαν τον φωτισμό να υποκύψει λαθραία στην κοψομεσιασμένη ρουτίνα του ατακτοποίητου σπερμοκυττάρου.

Στο μεταξύ, λίγο πιο έξω είχε ξεκινήσει μια κόντρα μεταξύ του υάκινθου και των αγροτεμαχίων. Αμφότεροι υποστήριζαν πως δεν υπήρχε περίπτωση να εξοντωθεί χωρίς αντάλλαγμα η στιχομυθία που, παρεμπιπτόντως, είχε γίνει πλέον ανάρπαστη.

Καθώς η ομάδα περίμενε τους τρείς να εμφανιστούν στην παγωμένη ακτή, ο αέρας άρχισε να αποκτάει ταχύτητα διαφυγής και μικροί σπινθήρες από αγκαθωτό αλουμινένιο μάγμα, λούζανε το διορθωμένο κάτοπτρο του βουλιαγμένου κόσμου. Ένας κομήτης με διάμετρο α’χ’ διέρρευσε και κατάφερε να ξεφύγει από τις αχαλίνωτες εξυπνάδες προβάλλοντας το μήνυμα του σαββατιανού γυμνού βραχιολιού γύρω από την ρώγα.

-         -  Αυτή τη φορά έχω ένα πρόβλημα διαφορετικής φύσης εφόσον έχετε την διάθεση να το λύσετε… το πρόσωπο του γέροντα έλαμπε κάτω από το μπλε βόρειο σέλας

-         -  Είμαστε έτοιμοι να το ακούσουμε… αφού ξέρεις πολύ καλά ότι η μόνη λύση σε όποιο πρόβλημα και αν μας βάζεις είναι να μας προβάλεις ένα καινούργιο…

-          - Δεν το είχα σκεφτεί έτσι… αλλά φαντάζομαι το ίδιο θα έλεγε και ο αγουροξυπνημένος κόπτης όταν θα διαπίστωνε αργότερα τις βασικές διαφορές μεταξύ υποσύνολου και υπερσυνόλου..    ακούστε λοιπόν το πρόβλημα…

Ησυχία απλώθηκε σε ολόκληρη την κυματιστή βεράντα του κλείστρου

-       -   Ένα σώμα κατευθύνεται με ταχύτητα προς τον Ήλιο. Ποιες είναι οι συντεταγμένες της θέσης του σώματος, την χρονική στιγμή που αυτό βρίσκεται, φαινομενικά, να επιστρέφει από τον Ήλιο. Αυτή τη φορά δεν είναι τόσο δύσκολο, απλά έχει περισσότερες πράξεις…

-          - Ε, γιατί μας το κάνεις αυτό γέροντα, μας έχει τελειώσει και ο γραφίτης!

-          - Λοιπόν, σκεφτείτε το, και εδώ είμαστε, δεν χανόμαστε. Την ερχόμενη Πέμπτη θα χρειαστεί να επισκεφτώ την κουνιάδα μου για κάτι θέματα με τα χωράφια στο Αμύνταιο, αλλά λογικά από Παρασκευή και μετά, θα ζω πλέον σε ένα χωριό έξω από την Βραζιλία.

-          - Ωραία, καλό ακούγεται… μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε και τύπους από το βιβλίο του Λέιζερ;

-          - Δεν θα το συνιστούσα γιατί θα αποπροσανατολιστείτε με τα γυμνά που έχει μέσα και κυρίως ο τρόπος που δείχνει καθώς τα ζεστά υγρά της θηλυκιάς φωλιάζουνε μέσα στην εσοχή του πέους. Θα πρότεινα καλύτερα γυμνό αλλά χωρίς την παρουσία αρσενικού για να απλοποιηθεί και το ζητούμενο.

-         -  ..Χμμμ…. Γέροντα μιλάς με γρίφους…

-          - Πως αλλιώς, άλλωστε, θα μπορούσα να μιλήσω για γρίφους…»

-          Και κάπως έτσι ξεκινάει η ιστορία…

-          - Πωπω… καλή φάση!!! Κάτσε να πάω να φέρω τον απαστράπτων αρσενικό κουνούπι κανίβαλο και μπορείς να συνεχίσεις…

-         -  Οκ, περιμένω… αλλά μην αργήσεις… έχω βάλει το ψάρι στα κάρβουνα…  

Ο Δαιμόνιος Καθαριστής

Το πνέυμα επισκέφτηκε το σκοτεινό υπόγειο, εκεί όπου καθόταν με ένα διαρκές χαμόγελο, ο ποντικός του Δρόμου Ντέβονσάιρ.


ΠΝΕΥΜΑ: Πως πάνε τα πράγματα εδώ; Βλέπω, έχει αρκετή υγρασία, αλλά η θερμοκρασία δεν είναι ιδιαίτερα χαμηλή. Οι ξεχασμένες αισθήσεις μου διακρίνουν και πολύ αμαξομάνι, απάνω στον περιφερειακό


ΠΟΝΤΙΚΟΣ: Έτσι πέρασαν τα τελευταία δύο χρόνια, με τη μόνη διαφορά ότι η θερμοκρασία ήταν ελαφρώς χαμηλομένη. Πολλοί μου έχουν πει ότι μοιάζω με την καρικατούρα του καλλικάντζαρου. Παρόλα αυτά, είμαι ευχαριστημένος


ΠΝΕΥΜΑ: Επέτρεψε μου να διακρίνω άλλο, για τον λόγο της παροντικής σου ευμάρειας


ΠΟΝΤΙΚΟΣ: Δεν έχεις άδικο, είμαι ιδιαίτερα ευχαριστημένος γιατί επίτέλους, κατάφερα να δημιουργήσω αίσθημα αυτοσυντήρησης και συλλογικότητας στο σπίτι που βρίσκεται ακριβώς από πάνω μας, αυτό με τις χρυσές κουρτίνες, αν υπέπεσε στην αντίληψη σου


Οι άνθρωποι που μένουνε εκεί, πλέον, διατηρούν το σπίτι σαν ναό, σαν παλάτι, πεντακάθαρο, που λαμποκοπάει το σπασμένο πλακάκι

Ο πεπερασμένος κλωβός Faraday ή η νύχτα των ζωντανών γιατρών

Οι καιρικές συνθήκες δεν βοηθούσαν ιδιαίτερα. Η μικρή ομάδα των αντιπαρερχόμενων αναλαμπών, βρισκότανε εγκλωβισμένη στο υποκίτρινο σύμπαν. Οι πύλες ήταν κλειδωμένες και τα κύματα χτυπούσαν ανελέητα, δαμάζοντας την επιπλέουσα χωροχρονική ευρηματικότητα. Κανείς, βέβαια, δεν ήταν σίγουρος για την ορθογραφία. Ένας ξυλουργός με μακριά γκριζόλευκη γενειάδα, πλησίασε την ομάδα και αφήνοντας κάτω το ξεπερασμένο-πυρωμένο αμόνι, τους κοίταξε, με βλέμμα, αεικίνητου μάρσιπου:


"Είναι μεγάλη κατάντια να βρίσκεται κάποιος παγιδευμένος στην συμβολή απείρων ντετερμινιζμών." Ο γέρος, έξυσε τη μύτη του σπασμωδικά ενώ ταυτόχρονα, έμοιαζε να κοιτούσε το πίσω μέρος του καβάλου του. Η μέση του φαινότανε εύκαμπτη και έμπειρη. Μέσα από την ομάδα, ξεχώρισε ένας αξιαγάπητος τσαρλατάνος, φορώντας στο κεφάλι του, ένα καπέλο μάγειρα.

"Μπορεί να είναι κατάντια, αλλά τουλάχιστον, γράφουμε με φτερό και μελάνι στους τοίχους του αμπαριού, και γράφουμε πάντα, ψηλά γράμματα." Ακριβώς πίσω του στεκόταν ένας πανύψηλος λευκός φάκελος, που μόλις σταμάτησε να μιλάει, τον χτύπησε αδερφικά στον ώμο.


"Δεν είναι δικαιολογία αυτή. Αν θέλετε πραγματικά να απολογηθείτε για αυτό το καλό που με βρήκε, θα σας βάλω ένα πρόβλημα να λύσετε. Εφόσον το λύσετε, θα με ξαναδείτε άλλη μια φορά. Εάν δεν το λύσετε, θα με ξαναδείτε άλλες δύο φορές." Οι περισσότεροι από την ομάδα, έχασαν την ισορροπία τους στο άκουσμα της κατακλείδας. Μάλιστα, ο δεσμευμένος τουρκμένος, στην προσπάθεια του να πιαστεί από το κοτσάνι ενός πολύπλευρου λουκουμά, τράνταξε τα διαπιστευτήρια της πώλησης ενός α, β οικοπέδου, στη μέση της ερήμου του Λαγκαδά. Ένας άλλος, κατέληξε στο τραμ, πιασμένος σε μέση και αστράγαλο και χωρίς καθόλου όρεξη για γράψιμο χωρίς αλκοόλ.


"Πεσμας λοιπόν το πρόβλημα" είπε το σκιερό πλήθος, με μια φωνή.


"Πολύ ωραία, λοιπόν, ακούτε!"


"        (;) "


"Έχουμε δύο σωμάτια που πάλλονται με κατεύθυνση από τον Ήλιο προς τη Γη. Το μήκος τους είναι πολύ μικρό σε σχέση με την απόσταση που πάλλονται. Το ένα, βρίσκεται ελαφρώς πιο μπροστά από το άλλο κοιτώντας τα σε πλάγια όψη. Ας πούμε το α είναι μπροστά και το β πίσω. Βρείτε μου έστω και ένα σημείο στον τρισδιάστατο χώρο, όπου από εκεί, το β θα φαίνεται σαν να προηγείται του α." Εκείνη τη στιγμή, ένα δυνατό κύμα, κατέλουσε το κατάστρωμα, αφήνωντας πίσω του δύο πορτοκαλίά ψάρια με ροζ χείλη και ένα απροστάτευτο ιαγουάρο, σε κατάσταση μέθης. Οι υπόλοιποι είχαν μετατραπεί σε βρεγμένες γάτες, αλλά για μια μοναδική πεπερασμένη στιγμή.


"Μα καλά, είναι δυνατό να μπορέσουμε να λύσουμε ένα τέτοιο πρόβλημα, στη μέση της καταιγίδας;"


"Ρε παιδία, δε ξέρω και εγώ δεν είχα σκοπό να παρεβρεθώ αλλά με πίεσε το αφεντικό μου, μου πε θα είναι καλό για τη δουλειά μας αλλά και για τους περίοικους. δεν ήθελα να του χαλάσω χατήρι και ας μην είχα όρεξη να μπω στο σάιτ και να αναρτήσω. Μερικές φορές είναι πολύ δύσκολο ακόμα και για μένα, να ποστάρω, παρόλο που ο εγκέφαλός μου ξεχειλίζει από φουτουριστικά έκτροπα και ευτραπελιασμούς." Στο στόμα του γέροντα, υπήρχε πλέον, ξεκάθαρα, μια οδοντογλυφίδα


"Μας επιτρέπεται να χρησιμοποιήσουμε το βιβλίο του οργανισμου για τύπους και για τα θεωρήματα;"


"Ναι αλλά, μόνο αν το κάνετε κάζουαλ, χωρίς να δίνετε δικαίωμα να πει κάποιος ότι χρησιμοποιήσαμε βιβλίο"


"Εντάξει...."


"Περιμένω την απάντηση... και να χετε στο νου σας... δεν έχουμε πολύ χρόνο... η καταιγίδα, όπου ναναι θα κοπάσει!!"

Η μεταλλαγμένη αυτοψία του ντροπιασμένου ιαγουάρου - ή το νερό που τρώνε τα ζουμιά

Η μέρα έδειχνε πολλά υποσχόμενη. Θερμοκρασία και καιρός μαζί, είχαν βγει από χθες για κονιάκ και περατζάδα έξω από το καταφύγειο, στο χιονοδρομικό κέντρο. Τα χρώματα, τον είχαν πάρει νωρίς, μπλε, κόκκινο, μαύρο και κίτρινο, παραχωρήσανε τη θέση τους στο άσπρο και το μωβ. Ξαπλωμένα έξω από το χιονοδρομικό κέντρο, βλαστημούσανε τον ξεπερασμένο διαιτητή του προπέρσινου αγώνα, που είχε βρει νικημένους, τους νικητές του προήγουμενου. Γιατί να προσπαθήσει να μιλήσει ο πληγωμένος Ιαγουάρος, αφού του είχε δώσει να καταλάβει από την αρχή, ο κουβάς, ότι η πετσέτα βρισκότανε ήδη, στον διαθέσιμο χώρο.

"Καραδοκούμε να μας παρουσιάσεις τον πληρεξούσιο ανατροπέα βιργοτρονίων κύριε Άντερσον", η φωνή του αναλγητικού ανανεωμένου επιτρόπου φίδι-μάζα, αντήχησε στα πετρωμένα τοιχώματα από αμάλγαμα.

"Οι Βησιγότθοι είναι ικανοί να αρπάξουνε κρυολόγημα, ακόμα και αν κολυμπάνε γυμνοί στο χιόνι", ήρθε η απάντηση από το μισοκατεστραμένο στάδιο. "Η γνώση είναι πηγή χρυσελεφάντινων αμαλγαμάτων, και τα τελευταία, έχουν παραστεί στο κείμενο, τουλάχιστο δύο φορές"

"Μα αυτό δεν είναι κείμενο", μπήκε στην κουβέντα ο χαρισματικός ορυμαγδός που πολλές φορές, σύχναζε στο μπαράκι πάνω από την γωνία, με τον Νιξ Μπεζόντερς. "Ας μου έδινες και εμένα τριάντα-εφτά καραμελομένα εφτάψυχα παγκάκια και μετά δεν θα είχα καμία αντίρρηση να συμμετάσχω στο αναγνωρισμένο πρωτάθλημα των εμποτισμένων με υπεριώδεις ακτίνες, μοιρογνωμονίων."

"Ε, όχι τώρα, που δεν είναι κείμενο αυτό...", μπήκε στην κουβέντα η πανέμορφη λεζάντα. "Αν δεν είναι κείμενο αυτό, τότε πως εξηγήται η ελεύθερη πτώση των, ορειβατικού ηθικού, φραξιών, των πρεσβύτερων-Αρχαίων, που αφανιστήκανε από τα ίδια τους τα δημιουργήματά, τα σόγκοθς. Και δεν βάζω ερωτηματικό, επίτηδες. Έτσι, να μιλάω όπως οι μηχανικοί που στέλνουν ηλεκτρονικό γράμμα στους υπεύθυνους κτιριακών εγκαταστάσεων. Πιστεύεις ότι δεν κατάφερα τίποτα με αυτόν τον τρόπο. Είδες τι απλό που είναι. Απλώς δεν βάζεις ερωτηματικό στο τέλος."

Όλοι κοιτούσαν με ανοιχτό το στόμα. Από το αυτί του αντισυνταγματικού ερπυστριοφόρου έσταζε βιρίνα. Βέβαια, ο οποιοσδήποτε, δεν ήξερε τι ήταν αυτό. Για το ερπυστριοφόρο, από την άλλη, ήτανε λογικό. Άναυδος είχε μείνει και ο μικρός λαγός, που είχε στην τσέπη του σοκοφρέτες και τσιχλόφουσκες. Έριξε το βλέμμα του πάνω στο τραπέζι, έτσι ώστε να μπορούν να το παρακολουθήσουν όλοι. Ύστερα, κατέβασε το φερμουάρ με αργές κινήσεις, και βαθυστόχαστα, μίλησε με προφορά, σέρνοντας ελαφρώς τις λέξεις.

Ο τελευταίος στίχος του ποιήματος

Ήταν και ο πρώτος