καλό καλοκαίρι με τον andy!

στο καινούργιο βιβλίο της σειράς, γεμάτο ανέκδοτα, ιστορίες και... σπαζοκεφαλίες για την παραλία, ο andy πυραυλικός, όπου ο αγαπημένος μας φίλος τρώει μόνο παγωτό ξυλάκι. εσύ πόσα παγωτά έχεις φάει;

Θάλασσα

- Μα καλά, σε ποιόν δεν αρέσει, εν τέλει, η θάλασσα;

- Υπάρχει! Σε αυτούς που δεν ξέρουν κολύμπι

- Τι λες βρε μαλάκα γαμώ τη μάνα σου 

ξύλο της βροχής

Ο αστυνόμος Φωρώνης κοίταξε τον λεγάμενο απο τις τζίβες και τα χαϊμαλιά ώς το παρεό και τις διχάλες. Δέν του γέμιζε το μάτι.
- Ωστε το θύμα το συναντήσατε για τελευταία φορά «τις προάλλες».
- Ακριβώς έτσι κύριε επιθεωρητά.
- «Αστυνόμος» κύριε Ταλεμέ, οχι «επιθεωρητής».
- «Ταμελές» κύριε, όχι «κύριος Ταλεμές».
- «Κύριε αστυνόμε», κύριε.
- Όχι «κύριος», κυρ-αστυνόμε.
- Ε ενπάση περιπτώσει!... Τί παναπεί «τις προάλλες»;
- Έ, τις προάλλες, ξέρωγω;... πάνε καναδυό-τρείς μέρες;... τέσσερις;... Πουρές το μυαλό μου.
- Και πού την είδατε;
- Στη καβάτζα των παιδιών απο την Πάτρα -ρετσινίτσα, μπουζουκάκι, ξύλο της βροχής, στάφια, ωραία φάση.
- «Στάφια»;
- Αρωματικά έλαια, κυρ-αστυνόμε. Για το μασάζ.
- Και τί έκανε το θύμα όταν την είδατε τις προάλλες στην καβάντζα των παιδιών του Πειραιά;
- Όχι του Πειραιά, αυτοί εχουνε καβάτζα στην άλλη μεριά.
- Ναι-ναί, της Πάτρας, λοιπόν;
- Φασωνόταν με τον ιταλό και τον αμερικάνο κυρ-αστυνόμε.
- «Φασωνότανε» με τί εκανε λέει;
- Σούβλα έπαιξε, σούβλα.
- ...
- Ναί για, με τον Τίτο και τον Μπάντι. Γαμώ τα παιδιά. Τελοσπάντων, τη στήσανε πίσ' απ' τα βράχια, αλλα πήγα για κατούρημα στο λοφάκι και τους τσεκέριασα. Γαμώ τα παιδιά ο Τίτο κι ο Μπάντι λέμε. Ήτανε και πρόπερσι στην παραλία και τους θυμάμαι. Τ' αγαπάν τα θηλυκά. Για να σας προλάβω, αποκλείεται να τό 'καναν αυτοί.
- Και γιατί ειστε τόσο σίγουρος;
- Δέ μου φαινόταν και πολύ θύμα εκεί ανάμεσα, ξές.
- «Ξέτε».
- Ε αυτό.
- Μάλιστα. Αλλ' είστε βέβαιος οτι επρόκειτο γι' αυτά τα δύο άτομα... τον Τίτο και τον Μπάντι;
- Στάνταρ. Τους κόζαρα για κάνα τέταρτο. Έχω και φωτογραφίες, γουγουγού ταμελέλεμε τζι άρ. Θές πιστωτική ομως.
- «Θέτε».
- Ναί 'τσι.
- Το κάνετε συχνά αυτό κύριε Ταμελέ; να φωτογραφίζετε λουομένους σε ιδιωτικές στιγμές;
- Το χαρτζιλίκι μου κυρ-αστυνόμε. Άλλωστε, δέν έκαναν μπάνιο, ούτε είμαστε της ιδιωτικότητας στην παραλία. Και δέν ειμαι κύριος, είπαμε.
- Και είστε βέβαιος οτι άμα στείλω τη Δίωξη Ηλεκτρονικού στην ιστοσελίδα σας δέ θα βρεί ενοχοποιητικά στοιχεία για σάς σε σχέση με το θύμα;
- Κυρ-αστυνόμε, να σε πώ ενα πράμα για τον Ταμελέ: ο Ταμελές δέ φέρνει μπελάδες· ο Ταμελές  ψ ά χ ν ε ι  για μπελάδες...
- Όσο γι' αυτό, κάτι θα κάνουμε. Μήν εξαφανιστείς απ' το νησί. Τα λέμε.
- Τα μελέ.

Τον συνόδεψε έξω απ' το γραφείο ο ανθυπαστυνόμος. Ο Φωρώνης τον έβλεπε ν' αποσύρεται μ' αυτό το τελευταίο ειρωνικό χαμογελάκι κι απο μέσα του έβραζε ήδη. Ο νεοχίπης του θύμιζε το γιό του.

πως ο φραπές & το μετρό έσωσαν τη Θεσσαλονίκη από τα ζόμπι #5

Ακριβώς την στιγμή που βοηθούσαμε και τον τελευταίο θεραπευμένο να βγει από την τρύπα και να καθαριστεί από τον φραπέ, την στιγμή που δεν είχαμε κανέναν ανάγκη δηλαδή, εμφανίστηκε ένα μεγάλο κομβόι από τζιπάκια με το πρώτο να έχει τα διακριτικά της δημοτικής αστυνομίας της Θεσσαλονίκης που τότε υπήρχε ακόμη. Με δεδομένο ότι δεν είχα ούτε εγώ αλλά ούτε και ο Σωτήρης παρκάρει παράνομα μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση η παρουσία τους στον σταθμό αλλά μετά από λίγα λεπτά κατάλαβα πως θα χρησίμευαν για πορτοκαλί κώνοι τροχαίας, θα βρισκόταν στην άκρη του σταθμού και θα απωθούσαν οποιονδήποτε προσπαθούσε να πλησιάσει. Γι’ αυτούς που ήδη βρίσκονταν στον σταθμό κάποιοι με περισσότερη ικανότητα σκέψης είχαν άλλα σχέδια.

Τρεις σκιώδεις τύποι, ντυμένοι στα μαύρα με μακριές καμπαρντίνες βγήκαν από ένα από τα τζιπάκια και μας παραμέρισαν. Αυτοσυστήθηκαν ως η Επιτροπή για την Κοινωνική Συνοχή. Μάλιστα είχαν και κάρτες, χωρίς ονόματα βέβαια, που ήταν πάρα πολύ όμορφα σχεδιασμένες και χρησιμοποιούσαν σχεδόν και τις πενήντα αποχρώσεις του γκρι. Μας ζήτησαν να τους εξιστορήσουμε όλη την περιπέτειά μας αλλά αρνήθηκα βρίζοντάς τους επειδή ήρθαν μόνο όταν όλα διορθώθηκαν. Ο Σωτήρης με ηρέμησε και ανέλαβε να τους ενημερώσει ενώ ένας από αυτούς κρατούσε σημειώσεις. Έτσι κι αλλιώς ήταν πολύ ικανότερος στο να μιλάει από εμένα οπότε άρχισε να τους διηγείται βήμα προς βήμα όσα ζήσαμε. Βέβαια σε δυο στιγμές που οι λυγμοί δεν άφηναν τον Σωτήρη να συνεχίσει αναγκάστηκα να μιλήσω κι εγώ αλλά παρατήρησα πως εκείνες τις στιγμές ο ένας από τους τρεις σταματούσε να κρατάει σημειώσεις. Λίγο αργότερα κατάλαβα γιατί.

πως ο φραπές & το μετρό έσωσαν τη Θεσσαλονίκη από τα ζόμπι #4

'Σωτήρη ηρέμησε, όλα θα πάνε καλά. Ηρέμησε και μίλα μου. Άνοιξε το στόμα σου και μίλα μου.'

Ο Σωτήρης δεν έδειχνε να με ακούει. Με πλησίασε ξανά απειλητικά αλλά κατάφερα και τον απέφυγα τρέχοντας προς την μεριά του μπαρ και του φραπέ. Αυτό ήταν. Αν δεν άνοιγε το στόμα του για να πιει φραπέ δεν θα το άνοιγε με τίποτε. Έπιασα το ποτήρι και του το πρόσφερα. Μόλις το είδε σταμάτησε τις σπασμωδικές κινήσεις και πλησίασε ήρεμα.

'Χαλαρά, ε;  Χαλαρά, φραπεδιά στην παραλία, το αγαπημένο σου. Έτσι κι αλλιώς στο χρωστάω, ε; Δεν στο χρωστάω;'

Το χέρι του απλώθηκε και έπιασε το ποτήρι σαν να μην ήξερε καλά-καλά πως να το κρατήσει. Τελικά με την βοήθεια και των δύο χεριών του κατάφερε και πλησίασε το καλαμάκι στο στόμα του. Τα δόντια του χαλάρωσαν και ήπιε μια γουλιά ανακατεμένη με αίμα από τα χείλη του. Το σώμα του σταμάτησε να κινείται και η λαβή του στο ποτήρι σταθεροποιήθηκε. Χρειάστηκε μόλις μισό ποτήρι για να βγει στην επιφάνεια ο φίλος μου.

'Φυσικά και μου το χρωστάς, δεν πληρώνω φράγκο. '

πως ο φραπές & το μετρό έσωσαν τη Θεσσαλονίκη από τα ζόμπι #3

Στάθηκα απέναντι στο πλήθος που τόσο μανιασμένα μας κυνηγούσε και μέτρησα τις πιθανότητες μας. Δεν υπήρχε καμία. Ήμασταν καταδικασμένοι και αργά ή γρήγορα θα ήμασταν απλά άλλο ένα άμυαλο κομμάτι του τσούρμου, με τα μάτια μας να λαμπυρίζουν και την αναπνοή μας να μυρίζει παραλία. Κοίταξα το παραμορφωμένο από τον πόνο πρόσωπο του Σωτήρη και ήταν σαν να του εκμυστηρεύτηκα όλες τις απαισιόδοξες μα τόσο σίγουρες να πραγματοποιηθούν σκέψεις μου. Ο Σωτήρης αντιλήφθηκε πως αυτό που μου έλειπε ήταν έστω και ένα σημάδι ελπίδας και μου έδωσε την δύναμη που χρειαζόμουν.

Δάγκωσε τα χείλη και πήρε το χέρι του από τους ώμους μου. Περπάτησε δύο-τρία βήματα προς την μεριά του λιμανιού και μου έδειξε το πόδι του Κίνγκο που ακόμη κρατούσα.

'Καν’ το γι' αυτόν,' είπε και άρχισε να τρέχει αγνοώντας τον πόνο, ‘κι εγώ για εκείνον το κάνω.’

πως ο φραπές & το μετρό έσωσαν τη Θεσσαλονίκη από τα ζόμπι

Δεν είναι ψέμματα ότι η πανέμορφη πόλη της Θεσσαλονίκης κρύβει πολλά μυστικά. Όλοι όσοι έχουν περάσει έστω και για μια νύχτα από τους δρόμους της γνωρίζουν πολύ καλά πως η πόλη αποκαλύπτει αποκλειστικά και μόνο όσα επιλέγει η ίδια να αποκαλύψει. Πίσω από το γλυκό και φιλόξενο πρόσωπό της βρίσκονται θαμμένα μυστικά, τόσο βαθιά όσο ο τυπικός σταθμός του μετρό.

Ποιον έχει κάνει τάρανδο η Εμμανουέλα Αγγουράκη; Πότε ακριβώς έγινε μέινστριμ η Βαλαωρίτου; Πώς καταφέρνει και ρεύεται σε κάθε περαστικό ο τύπος που πουλάει κουλούρια στην Καμάρα; Τί τους κάνουμε τόσους σωλήνες;