τοξική αρρενωπότητα

 - οι συνάδελφοι στη δουλειά με στραβοκοιτάζουνε.

- γιατί ρε μαν;

- ζηλεύουνε που όταν κλάνω κάνει θόρυβο.

object oriented self improvement

class improvement:
      def __init__(self, self, confidence):
            self.self = self
            self.confidence += confidence

The Inspiration

τα ψέματα #8

Ρέ, χαλάρωσε. Όταν μεθάμε λέμε μαλακίες, πράματα που δέν τα εννοούμε.

(Stranger Things, S02E03)

Remembrance

Fast & Furious

The Look

Commotion and gullibility

The team is mustered. Iaido is converging his previews conjectures resulting from the prior battle. Descending to a new dungeon would demote his open field attributes. He can mutate into a quite hapless entity when the sunbeams are absent. The deformation of a scoundrel to a darkness quack, a transcendence from a fighting to pleading. Elija, looks like an infidel with a frail body shape and a vast snow white beard. The rest of his hair are falling sluggish on his back. He is donning a dated garment in purple colours. The team is expecting a lot from him. It is dreadful to participate in such a battalion though his life is already in adversity. Ravishing Chani, the only female of the squadron, is donned in yellow and docile to tumble the victory for the shake of her companions. A very joyful being indeed. Gando, is a pixie, being confound at his youth, but changing into a nation hero, lately, while heeding the wealthy knowledge, approaching death, offers.

IAIDO: Am I supposed to use this katana for attacking mobs? For a strange reason, I believe I could handle it… although I have never been trained in fencing…

GANDO: We, all, learn eventually… look at me… besides my small size I feel the power of a giant in me, in a way, I feel ridiculously strong somehow! And inevitably confident. The dark corners of the Dungeon are not restraining progress…

CHANI: Oh, dear comrades, I know that it is important for all of us to have a clear state of mind… let us all meditate before we continue… it is going to be a prolific experience… I can already feel my ovum producing warm waves of joy…

ELIJA: Hmm… ok then, let’s meditate and allow Chani to enter our dream world with her special skills… It is already a dream, I can’t distinguish, has it stopped or began…

CHANI: I will let you all enter my privacy through the dream world. This is how more secrets will be revealed to us for our descent into darkness.

GANDO: Can we all participate?

CHANI: Of course, we are entering a Dungeon, let’s be ready by incorporating to one single entity. I am going to perform the interlinking path

IAIDO: Normally I am shy, but I am completely aware about what Chani is implying… I have never thought that I could see the incorporation with such deference. My funnel is about to fulfil the inviting rifts of our conjunction master

ELIJA: We all appreciate it... it is the commencement of our character extraction… Could not, really, have happened otherwise…

CHANI: In the dream world then it is… 

The belting of a convulsion

I was hunting him everywhere. He seemed open-hearted, friendly, accepting. Always notorious to mingle. His sister was there. Ten times rawer and desolated at her earnings of discerning the earth-world. She wouldn’t offer if you wouldn’t pose. Only the image of her would form at the root of one’s eye, her eidolon. Then he would, even, state

«Can you, please, go? It’s that I desire to stay alone with the sys…, we will talk later…». He runs away and for a reason, I try to follow, to earn my right back. It is so, damn, difficult for me to accept his denial. Keep chasing him. He has everything not for him to get irritated from anyone’s present. Even on his new boat

«…Can I step in? ...»

«…Nope…», what is that my Gods, this is way beyond that I can apprehend. What’s next. Still pursuing, try to be in the cycle. Hate to be an outcast. And I did well this time, I did everything well. Why is he repelling me. At the specific box, he is the only one I know well. He is postponing it for later, but it is, definitely, fresh than that. I can perceive the summer weather around, the hospitality of nature. Me, feeling alright, in my flesh and bones. It took me a while but for a reason, I’m not satisfied. Another entity is born and will be executed. I built and then I vanish. This is how I grow. This is how I, always, do. Search and destroy.  

«...Can I come on the boat…»

«...no, not yet… I have to perform a couple of destinations…»

Χριστουγεννιάτικη ιστοριούλα

Μπήκαμε στο κλαμπ. Ήμαστε τυχεροί μιας και στην πόρτα δεν μας έπρηξαν τις μπάλες με τις λίστες και τις κρατήσεις. Μέσα είχε αρκετό κόσμο. Μια κύρια πίστα και μεγάλο μπαρ και αριστερά όπως μπαίνεις, μια γυριστή σκάλα που οδηγούσε στον ημιώροφο. Εκεί ανεβήκαμε τα σκαλιά. Η μουσική ήτανε εκκωφαντική, κακής ποιότητας σαν μουσική και έβγαινε από κακό ηχοσύστημα. Ευτυχώς που η δικιά μου δεν φόρεσε τελικά τη φούστα και έσκασε με παντελόνι. Δεν άξιζε τον κόπο. Οι δικοί μας ήταν όλοι πάνω στον ημιώροφο και, απ’ ότι φαινόταν, είχαμε σαράντα άτομα, δύο τραπέζια. Μας χαιρέτισαν όλοι. Ακόμα και αυτοί με τους οποίους δεν είχα αλλάξει ποτέ κουβέντα στο γραφείο. Χαιρετούσαν και την δικιά μου. Ευτυχώς, ντρεπόντουσαν να συζητήσουν μαζί μας. Ανάμεσά τους, ήτανε και μεγάλες ηλικίες που δεν ταίριαζαν με το όποιο κλαμπ, καλό ή όχι. Ένα-δυό φέραν μαζί τους τις γυναίκες τους, οι υπόλοιποι/πες, μπακούρια. Κρατούσαν τους συντρόφους σπίτι, το πιο πιθανό. Ο άλλος, παντελώς σιωπηλός στο γραφείο, με το ζόρι ένα καλημέρα και ένα καληνύχτα και στο κλαμπ, παρών. Ετοιμόρροπος, με μάλλινη μπλούζα, πουκάμισο από μέσα, γιακά, βαμμένα μαύρα μαλλιά, ινδός και η γυναίκα σπίτι. Τι ήρθε να κάνει. Υποτίθεται ότι είναι τραπέζι που κάνει το γραφείο. Καθίσαμε στο τραπέζι και σιγά-σιγά, άρχισαν να έρχονται και να κάθονται δίπλα μας ψάχνοντας προφάσεις για κουβέντα. Μα και κουβέντα που θέλαμε να κάνουμε, δεν μπορούσες, η μουσική ήταν πολύ δυνατά. Ήρθε και το φαγητό. Πιατέλες βασικά με σουβλάκια και τέτοια. Δεν μπορούσες να καταλάβεις τι κρέας ήτανε. Αν ήτανε κρέας, γενικότερα. Τσιμπήσαμε λίγο και σηκωθήκαμε να φύγουμε. Ένας από τους πιο ντροπαλούς ινδο-φερμένους, φάνηκε ότι ήταν σουρωμένος και μου φώναξε πως δεν έπρεπε να φύγω τόσο νωρίς. Στο γραφείο ντρεπόταν να μου πει κάτι παραπάνω από γεια, πως είμαι, κτλ. Και κατέληξε ότι εγώ ας έφευγα αλλά ας του άφηνα την δικιά μου. Τον κοίταξα, σοβαρευμένος. «Πλάκα κάνω, ηρέμησε» είπε γελώντας. «Ε, φυσικά πλάκα κάνεις, αυτό είναι το μόνο σίγουρο». Φύγαμε και τους αφήσαμε στην γιορτή τους. Την Δευτέρα, φωτογραφίες, κακό και όλοι μιλούσαν για την βραδιά. Σιωπηλά και ντροπαλά. Ο ινδο-φερμένος απ’ ότι φαίνεται, πρέπει να έκανε κι άλλες (μικρές) μαλακίες και τον ψιλοκοροϊδεύανε. Αλλά όχι μόνο αυτός. Και άλλοι. Συζητούσαν για τη βραδιά, και οι ισορροπίες ξαναγύρισαν στα παλιά. Με τους περισσότερους μούνγκα, και με μερικούς τα τυπικά.

φακτ νο 2

οι γκατζετάκηδες πάσχουν από μαραφετιχισμό.

φακτ νο 1

αν έχεις τρεισκαιδεκαφοβία, κάθε φορά που πάει τρεις και δέκα, σε πάει τρεις και μία.

τεΐ ζωικής παραγωγής, ηθική 101

Στου κρεμασμένου του σκυλιού το σπίτι, δέ μιλάνε για σκυλί.

για όσους αναγνωρίζουν τα λάθη τους, μέρες που είναι

ω erratum, ω erratum
μ' αρέσεις πώς μ' αρέσεις.