ενάλιος κόσμος

Οι ακαδημαϊκής παιδείας συναγρίδες θεωρούν τα ναυάγια εικαστική παρέμβαση και τα επισκέπτονται οικογενειακώς με κάθε ευκαιρία. Οι καρχαρίες που συχνάζουν στην περιοχή – επίσης οικογενειακώς αλλά συνήθως αφήνοντας στο σπίτι τους κεφάτους παππούδες που ξετρελαίνουν τα πιτσιρίκια του σογιού με γλαφυρές διηγήσεις για το τσιμπούσι στο «Ινδιανάπολις» - δεν έχουν βγάλει ούτε το δημοτικό και δεν ενδιαφέρονται για τα πολιτιστικά δρώμενα.  Η έλλειψη παιδείας ωστόσο δεν επηρεάζει στο ελάχιστο τα φιλικά τους αισθήματα και τις αγαθές τους προθέσεις. Οι καρχαρίες αγαπούν μέχρι θανάτου τις συναγρίδες ανεξαρτήτως της διαφοράς μορφωτικού επιπέδου.

The Inspiration

Remembrance

Fast & Furious

καρέκλες #5

μεγάλοι συγγραφείς μανογουωρογραφημένοι

- πείνασα ρε πούστη, τρείς η ώρα πήγε. έχεις τίποτα στο ψυγείο να φάμε;
- όχι ρε μαν, έχει να 'ρθει από δω η μάνα σου δυο βδομάδες.
- αμάν πια με τις μάνες να πούμε. δε βαρέθηκες;
- πώς να βαρεθώ ρε, αφού η μάνα σου είναι όνειρο θερινής νυκτός.
- α, είσαι και μορφωμένο.
- ναι ρε, έχω διαβάσει πολύ θέατρο εγώ. έχω διαβάσει "πολύ κακό για τη μάνα σου", "ρωμαίος και η μάνα σου", "ο έμπορος της μάνας σου", "ερρίκος στ'" (το τρίτο μέρος, που εμφανίζεται η μάνα σου), "το ημέρωμα της μάνας σου", "ο θέλλω να το κάνω με τη μαμά σου".
- αυτό είναι ημισκούμπρια.

όρθιος

Και του τό 'λεγε η γκόμενά του. Ευρωπαία γάρ και πολιτισμός, όχι παπαριές. «Όρθιος τα κάνεις όλα χάλια, ειδικά οταν σκάς ξημερώματα στουπί». Τό 'χε βέβαια ακούσει και παλιότερα, μιά παλιά του φίλη που τά 'χε μ' ευρωπαίο, τού 'χε πεί σκανδαλισμένη μέν, δέ με κρυφή ικανοποίηση, «κατουράει καθιστός!» «Τί λές;!... Τί φάση;...» «Έ, του τό 'μαθ' η μαμά του...» Χέχ, ευρωπάκια φλώροι, σκέφτηκι' απο μέσα του, και φίλμ όλα τα κλισέ του έλληνα θυμόσοφου περι κατωτερότητας του ενός κι ανωτερότητας του άλλου φύλου, πιστά αποδοσμένης στην πατροπαράδοτη συνθήκη του κατουρείν πώς ο καθείς κι η καθεμιά.

Μέχρι και σήμερα, τελευταία του φορά. Που δέν άντεχι' άλλο να ριφρεσάρει το λάιβ φίντ, πόσοι δράστες, πόσα θύματα, σε πόσες πλατείες μές στην πόλη, τό 'να βίντεο μετά το άλλο, τουίτ και φέισμπουκ και σκατά, και δώσ' του οι μπίρες αβλεπί αντάμα --ε έπρεπε να πάει για κατούρημα επιτέλους. Η τουαλέτα στην πλευρά του δρόμου, ο φυγάς τζιχάς απέναντι με δυό τελευταίες σφαίρες, οι σειρήνες ήδη καταφτάναν. Και του τό 'χε πεί η δικιά του, «μήν ανάβεις φώτα». Ούτε να το σκεφτεί να μήν ανάψει το φώς... Και του τό 'λεγε, «να κάθεσαι ρε παιδάκι μου, καθαριότητα, υγεία είναι, δέ 'ν' ντροπή...» Υγεία, όντως.

Γέμισ' η λεκάνη αίμα, μυαλά και κάτουρο. Αλλα τουλάχιστον, πήγε όρθιος.

Ο Δαιμόνιος Καθαριστής

Το πνέυμα επισκέφτηκε το σκοτεινό υπόγειο, εκεί όπου καθόταν με ένα διαρκές χαμόγελο, ο ποντικός του Δρόμου Ντέβονσάιρ.


ΠΝΕΥΜΑ: Πως πάνε τα πράγματα εδώ; Βλέπω, έχει αρκετή υγρασία, αλλά η θερμοκρασία δεν είναι ιδιαίτερα χαμηλή. Οι ξεχασμένες αισθήσεις μου διακρίνουν και πολύ αμαξομάνι, απάνω στον περιφερειακό


ΠΟΝΤΙΚΟΣ: Έτσι πέρασαν τα τελευταία δύο χρόνια, με τη μόνη διαφορά ότι η θερμοκρασία ήταν ελαφρώς χαμηλομένη. Πολλοί μου έχουν πει ότι μοιάζω με την καρικατούρα του καλλικάντζαρου. Παρόλα αυτά, είμαι ευχαριστημένος


ΠΝΕΥΜΑ: Επέτρεψε μου να διακρίνω άλλο, για τον λόγο της παροντικής σου ευμάρειας


ΠΟΝΤΙΚΟΣ: Δεν έχεις άδικο, είμαι ιδιαίτερα ευχαριστημένος γιατί επίτέλους, κατάφερα να δημιουργήσω αίσθημα αυτοσυντήρησης και συλλογικότητας στο σπίτι που βρίσκεται ακριβώς από πάνω μας, αυτό με τις χρυσές κουρτίνες, αν υπέπεσε στην αντίληψη σου


Οι άνθρωποι που μένουνε εκεί, πλέον, διατηρούν το σπίτι σαν ναό, σαν παλάτι, πεντακάθαρο, που λαμποκοπάει το σπασμένο πλακάκι

φακτ νο 13

αν δεν είχανε γαμήσει οι κονκισταδόρες πατόκορφα τους αζτέκους, οι μισές τελενοβέλες θα ήτανε σε νάγουατλ.