τα ρίχτερ

'Το νιώσατε κι εσείς ρε παιδιά;'

'Τί πράμα;'

'Να, τώρα δα. Τώρα, τώρα, τώρα! Δεν κούνησε;'

'Τί λες ρε Δημήτρη;'

'Κούνησε ρε παιδιά σας λέω! Κοιτάτε τη λάμπα! Να, να, κουνιέται! Σεισμός!'

'Πολιτικός είναι ο σεισμός παιδιά! Έρχεται η ανατροπή!'

Τα υπόλοιπα μέλη της εφορευτικής επιτροπής αγνόησαν τον γραφικό ψηφοφόρο που προτίμησε να ανασύρει μια κλισεδιάρικη φράση από τα, μάλλον ρηχά, βάθη της μνήμης του και επικεντρώθηκαν στο ταβάνι του 132ου δημοτικού σχολείου του Δήμου Θεσσαλονίκης. Η λάμπα χόρευε ακατάστατα, σχεδόν όσο ακατάστατο ήταν και το πάτωμα κάτω από τα παραβάν από τα περίσσια ψηφοδέλτια.

'Καλά λέει ο Δημήτρης ρε παιδιά! Σεισμός!' 

Οι περισσότεροι πήραν το βλέμμα από το ταβάνι και το στύλωσαν στον κύριο Δημήτρη, πρώτη φορά μέλος εφορευτικής επιτροπής, που ήταν σεισμολόγος. Ο κύριος Δημήτρης ήξερε ακριβώς τι έπρεπε να κάνει.

τί κάνεις; #1

Και περπατάς ρε παιδί μου πές τρείς, τέσσερις η ώρα τα μεσάνυχτα, Προξένου Κορομηλά πές· και είναι πές νάιντιζ, είν' ακόμα το Νερό Που Καίει παραλιακό· και έχει όμως μόλις κλείσει, ξενέρωτη βραδιά, και είσαι για να πάς στο σπίτι και καλά, και θές να χύσεις πέντ' οκάδες πουτσοκάτουρο· και σκάς στο γιαπί -πές είναι έρλι νάιντις, λέιτ έιτιζ, κάτι τέτοιο, ντάξει, μάλλον μίντ νάιντιζ, μή λέμ' και μαλακίες, χτίζετ' ακόμα το έκτρωμα μπροστά τελοσπάντων- και σκάς στο γιαπί και κατεβάζεις φερμουάρ και ξεδιπλώνεις τον μακρυγιάννη· και πά' που να φτύσεις κάτουρο, πιάνει το μάτι σου το λυχνάρι· μή σ' τα πολυλογώ, το τρίβεις -το λυχνάρι- και σκάει απομέσα φούσκα το τζινέλαιο με τουρμπάνι· και σε λέει:

«Μάγκα, τέτοιες ώρες τέτοια λόγια· έχεις μιάμιση επιθυμία· γουάτ γουιλ ιτ μπί;»

Τ ί   κ ά ν ε ι ς ; . . .