γραφεία τελετών

Δεδομένου ότι τα γραφεία τελετών ασχολούνται αποκλειστικά και μόνο με κηδείες, δεν θα έπρεπε να ονομάζονται γραφεία τελευτών?

ζούχ ντι πουάντε

Ο Γιωργάκης ο Ψιλίκας, κι' ο Χρύσανθος ο Τσιγαράς, παλιά φιλαράκια, αχώριστα, απ' τη γειτονιά μαζί να παίζουνε στις λάσπες, και στο σχολειό ενα θρανίο. Στο στρατό μονο χωρίστηκαν. Παντρεύτηκαν μετά δυο αδερφές και γίνανε και μπατζανάκια, μεγάλωσαν μαζί και τα παιδιά τους, δουλεύαν στις αυτές δουλειές, στο ίδιο καφενείο καθε βράδυ. Μα άθρωποι απλοί ρε γαμώτ', καλοκάγαθοι, και άρα κακορίζικοι -καταπώς ταιριάζει στους απλούς αθρώπους. Η Κρίση τους βρήκε μπόσ'κους και τους τσάκισε.

Η τελευταία τους ελπίδα και καημός, βάλαν μέσα το στερνό προικιό των γυναικών, ένα μαγαζάκι καψερό, ο παλιός ο καφενές του σχωρεμένου πεθερού. Στην πλατεία πάντως του χωριού, σημείο καλό, πάνω στο νυφοπάζαρο· τ' ανοίξανε γραφείο τελετών.

Και το περίπτερο; ένα λεπτό μακριά με τα πόδια 'π' την πλατεία μα κρυμμένο στο κακόφωτο δρομάκι, που τό 'χι' ο μπάρμπα-Κέρατος, μπαμπούλας γενεές και γενεές για τα παιδιά;... Χρυσές δουλειές με φούντες φίλε.

(ο τίτλος καβάτζα γερμανικής βοηθείας, ντάνκε)

τα ψέματα #5

θεοί και γκόμενες

Ο ομογενής Νίξ Μπεζόντερς, ο εισοδηματίας, κάθε βράδυ στο μπάρ του Πειρατή του ποιητή, βγάζει τα σώψυχά του.

- Ρε Πειρατή, δέν υπάρχει ρε γκόμενα για μένα...

- Γιατί ρε Νίκος;

- Νίξ θα με λές... Γιατι ρε μαλάκα, όλες είναι βιόλες να πούμε. Σε γουστάρουνε, σε παινεύουνε, σ' έχουνε στα όπα-όπα, και μετά 'πο λίγο χωρίς να πάρεις πρέφα σε τραβάν και σε κλειδώνουνε στον πάτο.

- Στον πάτο τους;

- Ε 'ντάξει, το γαμάς. Αλλα ρε φίλε, η γυναίκα το σήμερον ημέρα, με κάθε γκόμενό της, ακολουθεί βήμα-βήμα την ιστορική στάση του ανθρώπου απέναντι στο θεό, αυτό ειν' το πρόβλημά μου.

- Και όχι το τρίτο υποβρύχιο;

- Γιά βάλε κι' έν' ακόμα, κι' ένα και για σένα, μπάς και καταλάβεις. Κι' άλλο ένα τζάκ για συνοδευτικό, έ...

- Jέφτασέεεεϊ...

πρωινή καθυστέρηση στο μετρό

Πήγαινε καιρός από τότε που ο Γιάννης είχε βάλει στο μάτι ένα ζευγάρι σταράκια μποτάκια με μικρά λαμπερά καρφιά στα πλάγια. Ο μόνος λόγος για τον οποίο δεν τα αγόραζε ήταν το ότι δεν είχε δει να τα φοράει κανένας. Αυτό από μόνο του θα έπρεπε να είναι κίνητρο για να τα αγοράσει αλλά επέμενε πως όσο κι αν του άρεσαν έπρεπε να τα δει να "περπατιούνται" πριν κάνει την αγορά. Κι όμως, όλον αυτό τον καιρό δεν τα είδε σε κανένα πόδι. Δεν τα φορούσε κανείς. Εκείνη τη μέρα όμως, στο σταθμό της Νεραντζιώτισσας, κάποιος τα φορούσε. Απλά ο Γιάννης ήταν πολύ απασχολημένος να τα παρατηρήσει. Πέρασε αλαφιασμένος δίπλα από τον ψηλόλιγνο με τα δερμάτινα χωρίς να κοιτάξει τα πόδια του. Κι αυτό γιατί τον κυνηγούσε ένας ελεγκτής.

O Γιάννης έτρεχε σαν τρελός, χτυπώντας με τους ώμους του ακριβώς μπροστά από το στήθος του όσους τύχαινε να βρίσκονταν στο σταθμό και δεν είχαν προλάβει να παραμερίσουν. Με το βλέμμα δέκα μέτρα μακρυά, έβλεπε μόνο την κατεύθυνση που θα ακολουθούσε, υπολόγιζε τις επιλογές του, σχημάτιζε με το νου του την βέλτιστη διαδρομή ανάμεσα από τους επιβάτες. Μόνο που μόλις έφτανε στο σημείο για το οποίο είχε πριν καταστρώσει το προσεκτικό σχέδιό του το είχε ήδη ξεχάσει, με το μυαλό του να τρέχει ξανά δέκα μέτρα μακρυά. Ξωπίσω του, με περισσότερη ενέργεια από τον τυπικό σαραντάρη, ο Ελεγκτής τον ακολουθούσε επωφελούμενος από τις συγκρούσεις του Γιάννη με τους επιβάτες. Αυτός δεν ήταν ανάγκη να συγκρουστεί με κανέναν ασήμαντο. Κρατούσε όλη του την ενέργεια για τον Γιάννη.

Ο Γιάννης κατέβηκε τις σκάλες από το Μολ προς τον σταθμό λες και πετούσε. Πάτησε ένα κουλούρι που είχε ξεμείνει από το πρωί στο πάτωμα αλλά το βήμα του ήταν τόσο σταθερό που δεν παρρέκλινε καθόλου από την πορεία του. Πήδησε 5 σκαλιά μαζί και προσγειώθηκε σε ένα ζευγάρι που προσπαθούσε να ανέβει τις σκάλες. Πέσαν όλοι μαζί στο πλατύσκαλο αλλά ο Γιάννης σηκώθηκε πιο γρήγορα και από τους δύο. Στο δεξί του πόδι τυλίχτηκε το μακρύ μάλλινο κασκόλ της γυναίκας του ζευγαριού και τον εμπόδισε. Ο άντρας του ζευγαριού, ξαπλωμένος ακόμη, άρχισε να βλαστημάει και να παρακινεί όλους όσους βρίσκονταν στο σταθμό να κάνουν κάτι. Ένας από αυτούς πάτησε με το δεξί του πόδι το κασκόλ. Ο Γιάννης έπεσε τόσο βίαια πάνω στον δεξί του ώμο που ήδη μπορούσε να φανταστεί τον γιατρό να αναρωτιέται πως είναι δυνατόν να έχει συμβεί μια τόση άσχημη εξάθρωση ώμου. Γύρισε ανάσκελα στο πάτωμα και προσπάθησε να κοιτάξει πίσω του. Όλα ήταν θολά. Επικεντρώθηκε λίγο παραπάνω σε ένα σημείο και παρατήρησε τον ψηλό Ελεγκτή να έχει προσπεράσει το ζευγάρι που σκούπιζε τη σκόνη από τα ρούχα του και κατευθυνόταν προς το μέρος του. Δάγκωσε τα χείλη και σηκώθηκε.

Χτύπησε με μια νεαρή κοπέλα με πίρσινγκ στο δεξί φρύδι. Έσπρωξε έναν γέρο που με τη σειρά του έσπρωξε μια έγκυο επιρρεπή στις φωνές. Πήδηξε πάνω από τρεις παρατεταγμένες βαλίτσες μιας παρέας που κοίταζαν τα δρομολόγια και γλίστρισε όταν προσπάθησε να φρενάρει με το που πέρασε την είσοδο για τον προαστιακό. Αφού σύρθηκε για λίγο, σηκώθηκε και πήρε τις σκάλες προς τα κάτω. Ο Ελεγκτής μόνιμα κολλημένος πίσω του.

Δύο σκαλιά τη φορά. Μπορεί τρία; Το δοκίμασε. Πέτυχε. Τέσσερα; Τέσσερα! Χάρηκε. Έξι; Όχι, αλλά αν το τελευταίο είναι πλατύσκαλο. Ναι, αλλά χρειάστηκε και τα γονατά του. Το παντελόνι σχίστηκε. Ήταν από τα αγαπημένα; Όχι και τόσο. Δώρο πρώην; Όχι. Σφιχτό στη μέση; Όχι. Λεπτό; Ναι, δεν ήταν κατάλληλο ούτε για χειμώνα ούτε για καλοκαίρι. Και οι δύο γραμμές του σταθμού έχουν τρένα αυτή τη στιγμή. Πολύς κόσμος ανεβαίνει. Σηκώνεται όρθιος. Οι πολλοί άνθρωποι είναι υγρό. Το μπούγιο είναι υγρό και περνάει ανάμεσά του. Τα παπούτσια είναι έτοιμα να βγουν αλλά περπατάει σαν να είναι προετοιμασμένος να συνεχίσει ακόμη και ξυπόλητος. Αριστερά ή δεξιά; Σε ποιο τρένο; O Ελεγκτής δεν σκεφτόταν τίποτε από όλα αυτά.

Δεξιά. Οι πόρτες ίσα που κλείνουν και πάει να βάλει το χέρι του για να μη τις αφήσει. Δεν προλαβαίνει. Πατάει σαν μανιασμένος το κουμπί για να ανοίξουν αλλά αυτές παραμένουν κλειστές. Δύο, τέσσερις, δώδεκα, είκοσι φορές. Το βλέμμα του φτάνει μέχρι το πρώτο βαγόνι και τον καθρέφτη που βοηθάει τον οδηγό να βλέπει αν όλοι έχουν μπει με ασφάλεια στο τρένο. Δεν έχει χρόνο. Αν δεν ανοίξει αυτός τότε έπρεπε να είχε πάει αριστερά. Κάνει μεταβολή και τρέχει προς την απέναντι γραμμή. Μπροστά από τις σκάλες νιώθει ένα βάρος να πέφτει πάνω του με ορμή και μαζί ξαπλώνουν κάτω στο κρύο έδαφος. Ο Ελεγκτής έπεσε πάνω του.

"Νόμιζες ότι θα μου ξεφύγεις πάλι ρε μαλακισμένο;"

o υπάλληλος #4

την παρασκευή το πρωί ο δημήτρης έλειπε από την καθιερωμένη πρωινή συνάντηση μας και κανείς δεν είχε νέα του. πριν προλάβουμε να ανησυχήσουμε για το αν το αφεντικό είχε θυμηθεί τον παλιό του εαυτό τον είδαμε να έρχεται κρατώντας ένα απόκομμα από μια κατάθεση. το αφεντικό είχε γεμίσει τους λογαριασμούς μας. οι ζητωκραυγές κράτησαν όσο χρειαζόταν ώστε ο καθένας να καταλάβει πως αυτή η περιπετειώδης παρένθεση έφτασε στο τέλος της. η καθημερινότητα είναι και πάλι ο αγώνας ο οποίος πρέπει να κερδηθεί. η βαρετή καθημερινότητα. για έναν μήνα όλα κυλούσαν ρολόι. το αφεντικό ήταν χαρούμενο, οι εργάτες το ίδιο. μόνο εγώ είχα μονίμως την ίδια έκφραση. μου έλειπαν τα βλέμματα. τα φρύδια μου ήταν έτοιμα να γίνουν ένα ακριβώς πάνω από τη μύτη μου ώσπου το αφεντικό έληξε αυτή μου την δυσαρέσκεια. ήταν η πρώτη φορά που ενδιαφέρθηκε για την δουλειά μου και το πόσο αποτελεσματικά την κάνω. ενθουσιάστηκα. η ηχώ του “μπράβο” αντηχούσε στα αυτιά μου όλη μέρα, όλη νύχτα και όλο το πρωί της επόμενης. αντηχούσε τόσο δυνατά που σχεδόν δεν άκουσα τις άπειρες ερωτήσεις για το αν ξέρω που έχει χαθεί το αφεντικό. τόσο δυνατά που σχεδόν δεν αντιλήφθηκα τον θόρυβο που προκαλούσε η συγχρονισμένη μουρμούρα των εργατών. μόνο το βράδυ, όταν ξαπλωμένος στο κρεβάτι μου, με τα μάτια μισάνοιχτα και τα χέρια απλωμένα όσο πιο ανοιχτά μπορούσα κατάφερα να κοπάσω την ηχώ, αντιλήφθηκα τι είχε συμβεί.

οι μέρες περνούσαν χωρίς το αφεντικό να φανεί. ο δημήτρης μας είχε δασκαλέψει να λέμε πως είχε φύγει για επαγγελματικό ταξίδι αν και όλοι μας γνωρίζαμε πως αυτό ήταν η μισή αλήθεια μπολιασμένη με άλλο μισό ψέμα. οι επισκέψεις του δημήτρη στο γραφείο του αφεντικού γινόταν όλο και συχνότερες ενώ και οι ερωτήσεις του για το οτιδήποτε γνώριζα ιδιαίτερα φορτικές. η συμπεριφορά του είχε αλλάξει αρκετά, τόσο που δεν έμπαινε καν στον κόπο να με φιλοφρονήσει με κάτι που νόμιζε πως άξιζε τις πληροφορίες που του έδινα όπως παλαιότερα. γι’ αυτό κι εγώ του έκρυβα πράγματα. δεν του έλεγα για το πως όλοι οι υπόλοιποι μιλούσαν πίσω από την πλάτη του. δεν του έλεγα για τα κατώτερης ποιότητας προϊόντα που τον προμήθευαν οι ψιλλιασμένοι προμηθευτές του. δεν του έλεγα για τον τύπο που επέμενε να παίρνει τηλέφωνο αρκετές φορές τη μέρα και να με ρωτάει για το πότε το αφεντικό μου θα πληρώσει τα χρέη του. ίσως αν το έκανα να γλύτωνα τον θάνατο. αλλά τότε δεν θα μπορούσα να ξέρω πως έχει γεύση κεράσι.

οι εργάτες αποφάσισαν για μια ακόμη φορά να σταματήσουν να δουλεύουν. όλοι ένιωθαν πως δουλεύουν για τον δημήτρη ενώ δεν θα έπρεπε. ο δημήτρης προσπάθησε να χρησιμοποιήσει την δυνατή φωνή του και την αποπροσανατολιστική ικανότητά του αλλά μάταια. το μόνο που κατάφερε είναι να αναγκάσει και τους υπόλοιπους να αρχίσουν να φωνάζουν. φώναζαν τόσο δυνατά που ούτε άκουσαν τους τρεις τύπους που μπήκαν μέσα στο γραφείο. πώς να τους ακούσουν όταν κι εγώ ο ίδιος δεν τους άκουσα αλλά τους αντιλήφθηκα όταν ένας από αυτούς κόλλησε την κάνη ενός πιστολιού στο αριστερό μου μάγουλο; κι όχι μόνο δεν τους άκουσαν όταν μπήκαν αλλά ούτε κι όταν μέσα σε 2 λεπτά είχαν φέρει τα πάνω κάτω σε όλο το γραφείο του αφεντικού ψάχνοντας για χρήματα. τη φορά αυτή όμως τους άκουσα εγώ. άκουσα ακριβώς τι με ρώτησε ο ένας από τους τρεις βγάζοντας την μαύρη κουκούλα που του έκρυβε το γεμάτο χαρακιές πρόσωπο. όπως άκουσα και ακριβώς το ποσό που τους χρωστούσε το αφεντικό μαζί με τους τόκους. όπως άκουσα και το πιστόλι του όταν εκπυρσοκρότησε και η σφαίρα έσχισε διαδοχικά τον αέρα, το μάγουλό μου, τα δόντια μου, τη γλώσσα μου και ξανά τα δόντια μου, το μάγουλό μου και τον αέρα πριν καρφωθεί στον πίνακα που πάντα ήθελα να κατεβάσω αλλά δεν είχα το θάρρος να το ζητήσω από το αφεντικό. δυστυχώς δεν άκουσα την δεύτερη σφαίρα που τρύπησε το στέρνο μου δυο δάχτυλα μακριά από την καρδιά μου.

ξεκαθάρισμα λογαριασμών είναι η φράση που ακούγεται περισσότερο από τα άτομα που με περιτριγυρίζουν. κρίμα, είναι άλλη μια λέξη που ακούγεται πολύ. δεν γνωρίζουν. δεν μπορούν να καταλάβουν. άραγε θα μπορέσει να διαβάσει κάποιος αυτές τι λέξεις; κι αν το καταφέρει, θα μετανιώσει για ό,τι είπε μπροστά μου; ίσως το κάνει. ίσως να θέλει κι αυτός να γευτεί τη γεύση κεράσι.

ο υπάλληλος #3

παρόλη την ζημιά που υπέστη, το αφεντικό συνέχισε κανονικά τη δουλειά προτιμώντας να διαγράψει από τη μνήμη του το συμβάν. μετέφερε το δίμετρο σώμα του με την ίδια ευκολία που το μετέφερε και πριν από τη ζημιά αν και το λογικό θα ήταν οι κινήσεις του να ήταν πιο βαριές. δεν έμοιαζε να τον ενοχλεί κάτι. ειδικότερα, δεν έμοιαζε να τον ενοχλεί τίποτα. μπορούσα να το καταλάβω με πολλούς τρόπους χωρίς καν να πει μια λέξη αλλά έγινε καταφανέστατο όταν ξεστόμισε μια φράση: “στις 15”. αυτή η φράση ακούστηκε Τρίτη, 2 Οκτωβρίου σε απάντηση στην ερώτηση των 3ων εργατών που μπήκαν με αρκετά νεύρα στο γραφείο του “γιατί δεν έχουμε πληρωθεί”. η φυσικότητα με την οποία την είπε έμοιαζε με άνθρωπο που τα έχει καλά με τον εαυτό του ανεξάρτητα από τις συνθήκες που επικρατούν γύρω του και που καταδεικνύουν το αντίθετο. ήταν προφανές πως λόγω της χασούρας και της άρνησης των τραπεζών να μας αυξήσουν την πίστωση δεν μπορούσε να πληρώσει τους μισθούς ή καλύτερα επέλεξε να δώσει τα χρήματα σε κάποιον άλλο λογαριασμό που είχε προτεραιότητα. για τις επόμενες 15 μέρες αυτή η φράση ήταν το κεντρικό θέμα συζήτησης όλων των εργαζόμενων στην εταιρεία και ειδικά του δημήτρη. μετά από αυτές τις 15 μέρες κεντρικό θέμα συζήτησης έγινε η φράση “την πρώτη του μηνός”.

ο υπάλληλος #2

ποτέ δεν υπήρξα μπροστάρης για οτιδήποτε. πάντα ακολουθούσα. μου έδινε μια ευχαρίστηση το γεγονός ότι εκπλήρωνα προσδοκίες κάποιου. μου έφτανε. δεν αποζητούσα το κάτι παραπάνω γιατί αυτό είχα ανάγκη. οι άνθρωποι κάνουν μεγάλα όνειρα. προσπαθούν να τα φτάσουν κι όταν δεν τα καταφέρνουν κατσουφιάζουν, πιστεύουν πως αφού δεν κατάφεραν αυτά τα οποία ονειρεύονταν δεν θα καταφέρουν τίποτε άλλο ή, ακόμη και όλα όσα κατάφεραν ήδη, δεν έχουν καμιά αξία. κανείς όμως δεν ξοδεύει λίγο χρόνο για να καταλάβει πραγματικά τι είναι αυτό που χρειάζεται. για να δει τις ανάγκες του εαυτού του κι όχι τις επίπλαστες που αναγκάζεται να θεωρεί ως στόχο. αλλά ακόμη κι αν το κάνει, εφόσον οι ανάγκες του δεν είναι κάτι το οποίο είναι αντικειμενικά αποδεκτό ή μεγάλο, το αλλάζει. νομίζει πως η πλήρωση έρχεται μόνο μέσα από την επίτευξη υψηλών στόχων. ντρέπεται να στοχεύσει για τα απλά. εγώ όχι. εγώ έχω ανάγκη από το μπράβο, από ένα συγκαταβατικό χτύπημα στην πλάτη, από το χαμόγελο της ικανοποίησης που προσφέρω σε κάποιον. δεν με νοιάζει αν ο στόχος που θέτω είναι μικροπρεπής, είναι αυτός που προσπαθώ να επιτυγχάνω και θεωρώ πως μέχρι τώρα το κάνω καλά. αλλά μόνο μέχρι τώρα.

ο υπάλληλος #1

θα ήθελα να μπορούσα να ξεκινήσω κάπως διαφορετικά. μια διαφορετική αφετηρία θα σήμαινε και εντελώς διαφορετικό μονοπάτι. όμως η ζωή μου έμαθε πως τις περισσότερες φορές που κάτι συμβαίνει με αυτόν τον τρόπο είναι για καλό. δεν ξέρω αν οι άλλες πιθανές πορείες που θα μπορούσα να ακολουθήσω θα μπορούσαν να με οδηγήσουν σε κάτι καλύτερο αλλά πάντα, όποιο μονοπάτι κι αν τελικά ακολουθήσω, ιδίως αν στην αρχή μου είναι δυσάρεστο, πάντα καταλήγω να το χαίρομαι και να επωφελούμαι από αυτό. εκτός από την συγκεκριμένη φορά. γιατί αυτή τη φορά θα ήθελα να ξεκινήσω κάπως διαφορετικά. γιατί αυτή τη φορά πέθανα.