ενεργοί θύται

 είσαι στο γραφείο, στο λάπτοπ της δουλειάς, ανοίγεις να διαβάσεις ειδήσεις και βλέπεις αυτό

Τ ί   κ ά ν ε ι ς ; . . .

τί κάνεις; #5

Έχει σκάσ' η αποκάλυψη με ζόμπι λέμε, και είσαι με τον αγαπημένο σου θείο τον εφευρέτη, που απο μικρό παιδί σε έμαθε ν' αγαπάς επιστήμες, ορθολογισμούς, φυσικοχημείες καιτατοιαύτα. Και πάνω στον πανικό, μόλις έχει αποκεφαλίσει και τη θεία με την πατέντα λεϊζεροφωτόσπαθό του —ποτέ δε σ' άφηνε να παίξεις μ' αυτό— η οποία θεία είχι' αρχίσει να ροχαλίζει ξύπνια και να φτύνει αιματοχλέπες και μυαλά, σε τραβάει απ' το χέρι και σε τρέχει στην αυλή, οπου πατάει ενα κουμπί και —φούπ!— ανοίγει μιά καταπακτή στο χώμα και βγαίνει εν' αερόστατο που φουσκώνει σά διαφημιστική αεροκούκλα στα Μαγκντόναλτζ. Και πηδάτε απάνω —ένα ζομπόσκυλο ορμάει και χάνει ο θείος το φωτόσπαθο— κι αρχίζτε να πετάτε πάνω απο ότι τραγικό σκηνικό ζομποκατασπαραγμού βάνει ο νούς σου —και ένεκα ο ορθολογισμός, το βουλώνετε κι οι δυό. Μετά 'πο ώρα σου σκάει σε φάση οτι το αερόστατο δέν έχει έρμα και γυρνάς στο θείο να το πείς, και τί να δείς; μόλις έφτυσε μια χλέπα μυαλό.

Τ ί   κ ά ν ε ι ς ; . . .

τί κάνεις; #4

είσαι ο παύλος, κουλ τύπος και ωραίο παιδί, και γράφεις και ωραία μουσικούλα. έχεις μπλέξει με ντραγκζ όμως, και το αναπόφευκτο συμβαίνει. μεσάνυχτα, σου τέλειωσε το σταφ και δεν έχεις και φράγκα. μεταξύ μας, δίκιο έχει ο κυρ-φώτης, θα 'πρεπε να κάνεις φέρμα, αλλά είπαμε είσαι καλό παιδί. το μόνο πλέον που σου έχει μείνει για παρέα μέχρι να ξημερώσει είναι τρεις κασέτες των γιου-τού.

Τ ί   κ ά ν ε ι ς ; . . .

τί κάνεις; #3

Ξυπνάς ρε το πρωί-πρωί, τσίμπλα στ' αφτί, ψήνεις ζόμπι τον φραπέ, και σέρνεσαι στον υπολογιστή να δείς κανα μέιλ, να διαβάσεις κάνα νέο να ξυπνήσεις. Και δέ βρίσκεις το κουμπί να τον ανάψεις. Και βγάζεις τη τσίμπλα απ' τ' αφτί, και σκύβεις για να καταλάβεις. Ε και δέν υπάρχει πλέον το κουμπί. Δέν υπήρχε  π ο τ έ  κουμπί για πάουερ όν όφ.

Τ ί   κ ά ν ε ι ς ; . . .

τί κάνεις; #2

είσαι ο θανάσης. είσαι κουλ τύπος, και βγήκες να λιώσεις στα τσίπουρα σαν άντρας. γιατί στην τελική είσαι αυτός που είσαι. στο τελείωμα σταματάς στον τσούκαρη για πατσά. όλα καλά, από φώτα φθορίου μέχρι δομινικάνες, τα πάντα κομπλέ. και είσαι και ο θανάσης, μην τα ξεχνάμε αυτά. αλλά είσαι και λίγο μεθυσμένος. όλα λαμπρά, αυτά είναι ρε πούστη μου, αλλά ο μάγειρας. αυτός ο μάγειρας που είναι χίτης μαζί και χήμαν;

τί κάνεις; #1

Και περπατάς ρε παιδί μου πές τρείς, τέσσερις η ώρα τα μεσάνυχτα, Προξένου Κορομηλά πές· και είναι πές νάιντιζ, είν' ακόμα το Νερό Που Καίει παραλιακό· και έχει όμως μόλις κλείσει, ξενέρωτη βραδιά, και είσαι για να πάς στο σπίτι και καλά, και θές να χύσεις πέντ' οκάδες πουτσοκάτουρο· και σκάς στο γιαπί -πές είναι έρλι νάιντις, λέιτ έιτιζ, κάτι τέτοιο, ντάξει, μάλλον μίντ νάιντιζ, μή λέμ' και μαλακίες, χτίζετ' ακόμα το έκτρωμα μπροστά τελοσπάντων- και σκάς στο γιαπί και κατεβάζεις φερμουάρ και ξεδιπλώνεις τον μακρυγιάννη· και πά' που να φτύσεις κάτουρο, πιάνει το μάτι σου το λυχνάρι· μή σ' τα πολυλογώ, το τρίβεις -το λυχνάρι- και σκάει απομέσα φούσκα το τζινέλαιο με τουρμπάνι· και σε λέει:

«Μάγκα, τέτοιες ώρες τέτοια λόγια· έχεις μιάμιση επιθυμία· γουάτ γουιλ ιτ μπί;»

Τ ί   κ ά ν ε ι ς ; . . .