MathJax

Κυριακή 18 Μαΐου 2014

ντεϊσιντάκηδες

- ... μα το θεό σου λέω ρε.
- ποιος θεός ρε μαλάκα, πάει ο θεός. πέθανε.
- νίτσε και κολοκύθια τούμπανα πάλι.
- ποιος νίτσε ρε. τόσες μπαλωθιές έχουνε ρίξει οι κρητικοί. μία δεν θα τον έχει πάρει στο δόξα πατρί;

Παρασκευή 16 Μαΐου 2014

τα ψέματα #4

- Ήρθαμε σ' επικίνδυνο τόπο. Η αδερφή μου θέλει να μου κάνει κακό. Θα ψάξει να βρεί οποιαδήποτε αδυναμία. Δέν πρέπει να μάθει για σένα.
- Κι' εγώ ειμαι η «αδυναμία»;...
- Δεσποσύνη μου, αυτό ειναι κοπλιμέντο.
- Πώς γίνεται νά 'ναι κοπλιμέντο νά 'σαι η αδυναμία;
- ... Ντάξει, η γλώσσα εδωπέρα κάνει και παιχνίδια...

(Game of thrones, S02E03)

Τετάρτη 14 Μαΐου 2014

stuff ή δόψωμο;

- ένα σαν του ίτς θα μου κάνετε; ζαμπό, τυρί, χωριάτικο, ντομάτα και πατάτες τηγανητές.
- και από αλοιφές τι να βάλω μαν; σως ή αλισμό;

Τρίτη 13 Μαΐου 2014

τα ψέματα #3

- Ακούστε, Αλεξέι Φιοντόροβιτς, μήπως υπάρχει σε όλη αυτή την άποψή μας [...], μήπως υπάρχει για κείνον, αυτό τον δύστυχο, κάποια περιφρόνηση... στο οτι αναλύουμε τώρα μ' αυτόν τον τρόπο την ψυχή του, αφυψηλού, θα έλεγα, έ; [...]
- Όχι Λίζ, δέν υπάρχει περιφρόνηση -απάντησε σταθερά ο Αλιόσα, σάν να ήταν προετοιμασμένος για την ερώτηση αυτή-, το σκέφτηκα ήδη αυτό καθώς ερχόμουνα εδώ. Γιά πείτε μου, ποιά περιφρόνηση όταν είμαστε ίδιοι μ' αυτόν, όταν όλοι είναι ίδοι μ' αυτόν; Διοτι είμαστε ίδιοι, όχι καλύτεροι [...] Όχι Λίζ, δέν υπάρχει καμιά περιφρόνηση απέναντί του! Ξέρετε, Λίζ, ο γέροντάς μου είπε μιά φορά: τους ανθρώπους πρέπει να τους φροντίζει κανείς σάν να είναι παιδιά και κάποιους σάν να είναι ασθενείς στα νοσοκομεία...

(Ντοστογέφσκι, Αδερφοί Καραμαζόφ, Βιβλίο πέμπτο, 1)

τί κάνεις; #1

Και περπατάς ρε παιδί μου πές τρείς, τέσσερις η ώρα τα μεσάνυχτα, Προξένου Κορομηλά πές· και είναι πές νάιντιζ, είν' ακόμα το Νερό Που Καίει παραλιακό· και έχει όμως μόλις κλείσει, ξενέρωτη βραδιά, και είσαι για να πάς στο σπίτι και καλά, και θές να χύσεις πέντ' οκάδες πουτσοκάτουρο· και σκάς στο γιαπί -πές είναι έρλι νάιντις, λέιτ έιτιζ, κάτι τέτοιο, ντάξει, μάλλον μίντ νάιντιζ, μή λέμ' και μαλακίες, χτίζετ' ακόμα το έκτρωμα μπροστά τελοσπάντων- και σκάς στο γιαπί και κατεβάζεις φερμουάρ και ξεδιπλώνεις τον μακρυγιάννη· και πά' που να φτύσεις κάτουρο, πιάνει το μάτι σου το λυχνάρι· μή σ' τα πολυλογώ, το τρίβεις -το λυχνάρι- και σκάει απομέσα φούσκα το τζινέλαιο με τουρμπάνι· και σε λέει:

«Μάγκα, τέτοιες ώρες τέτοια λόγια· έχεις μιάμιση επιθυμία· γουάτ γουιλ ιτ μπί;»

Τ ί   κ ά ν ε ι ς ; . . .

Δευτέρα 5 Μαΐου 2014

έξω από την τράπεζα

"Σιγά μωρέ, γιατί να το παρκάρω καλύτερα, νταλίκα χωράει να περάσει"
Είπε σαν απάντηση στον ταξιτζή που είχε παρκάρει λίγο παρακάτω. Το κεφάλι της βγήκε από το παράθυρο του οδηγού αλλά φαινόταν περισσότερο ζορισμένο όταν ανέβαζε το παράθυρο παρά όταν φώναζε. Η δύναμη της συνήθειας μάλλον.