Η ΠΕΝΤΑΛΟΓΙΑ - Μέρος 5ο: Το Ψυχοπένθος

Πέρασαν μόλις εικοσιεπτά χρόνια από την τελευταία μεγαλοπρεπή επιτυχία του Κηθ Κόπερχάουερ, και ο δαιμόνιος σκηνοθέτης αποφάσισε να ξανασηκώσει για ακόμη μια φορά τα μανίκια και να δημιουργήσει έτσι το πέμπτο, και για πολλούς, το πιό ολέθριο, μέρος της πενταλογίας. Το Ψυχοπένθος είναι μια εφ’ όλης της ύλης ανασύσταση των ταινιών με ζόμπι και ανθρωποφάγα έντομα.

 

Όπως και σε όλες τις υπόλοιπες ταινίες, τα προβλήματα άρχισαν πολύ νωρίς, όταν το σέττινκ όπου ορίστηκε το γύρισμα υποβαθμίστηκε κατά τέσσερα μέτρα μέσα στο υπέδαφος από πτώση του τότε διάσημου μετεωρήτη, Αναξαγόρα. Η εκτελεστική ομάδα αντιτάχθηκε του σκηνοθέτη λόγω αμέλειας του πρώτου να ενημερωθεί για τα γεωμετεωρολογικά φαινόμενα του χώρου των γυρισμάτων. Η απάντηση του σκηνοθέτη ήταν ηχηρή με την δημιουργία ενός επιπρόσθετου σεναρίου το οποίο περιλάμβανε την πτώση του αστεροειδούς στους διαλόγους του πρώτου μέρους. Αυτή τη φορά, ο διευθυντής παραγωγής καθώς και όλο το επιτελείο της τεχνικής επιμέλειας πήραν το μέρος του σκηνοθέτη και του δώσανε το πράσινο φως να συνεχίσει τα γυρίσματα στο καρβουντισμένο τοπίο από την πτώση, μόλις εξηνταπέντε χιλιόμετρα έξω από την περιοχή Ναραρσούκ, στην νήσο της Γροινλανδίας. Ακόμα και ο καιρός συμμάχησε με τον μεγαλουργό, μετρέποντας τον μεγαλό κρατήρα των γυρισμάτων σε κάτασπρο κάμπο, διευκολύντας έτσι την ροή του σεναρίου.

 

Η ιστορία μας , λοιπόν, αυτή τη φορά, μιλάει για μια μικρή κοινωνία Βησιγότθων που τα μεγαλύτερα μυαλά της επινόησαν μια δαιμονική μηχανή, τον διαβόρβορο. Το μηχάνημα αυτό, φτιαγμένο από κόκκαλα φάλαινας, είχε στημένους δύο μεγαλεπίβολους κοχλίες με την βοήθεια των οποίων δημιουργούνταν το εθνικό φαγητό των κατοίκων, ο λεγόμενος πακτολός. Το φαγητό μπορούσε να παραχθεί με την μορφή μιας βιομάζας όπου αργότερα, αφού κρύωνε έξω από το εργοτάξιο, έπαιρνε την τελική του εικόνα.

 

Η ταινιά προβλήθηκε στην Βερλινάλε και στο φεστιβάλ κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης, με διαφορετικές, όμως, ώρες προβολής. Ανάμεσα σε άλλες ταινίες που προβλήθηκαν, ξεχώρισαν ο αστακός του Χρυσοφώντα Δελικολόπουλου, η φτέρνα του Άλικου Τεσμενινιάδη, η φωτεινή νύχτα της κόλασης των αδερφών Γκρχόεν και τα παιδία της μάνας τους του Γκεοφρέι Πζριζγκεντστάιν. Το ψυχοπένθος απέσπασε το βραβείο της καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας στο τοπικό φεστιβάλ του Καναδά, Σινεβικτόρια.

μεγάλοι συγγραφείς μανογουωρογραφημένοι

- πείνασα ρε πούστη, τρείς η ώρα πήγε. έχεις τίποτα στο ψυγείο να φάμε;
- όχι ρε μαν, έχει να 'ρθει από δω η μάνα σου δυο βδομάδες.
- αμάν πια με τις μάνες να πούμε. δε βαρέθηκες;
- πώς να βαρεθώ ρε, αφού η μάνα σου είναι όνειρο θερινής νυκτός.
- α, είσαι και μορφωμένο.
- ναι ρε, έχω διαβάσει πολύ θέατρο εγώ. έχω διαβάσει "πολύ κακό για τη μάνα σου", "ρωμαίος και η μάνα σου", "ο έμπορος της μάνας σου", "ερρίκος στ'" (το τρίτο μέρος, που εμφανίζεται η μάνα σου), "το ημέρωμα της μάνας σου", "ο θέλλω να το κάνω με τη μαμά σου".
- αυτό είναι ημισκούμπρια.

υποβρύχια

- πόσα;
- ενενήντα.
- ενενήντα τι;
- σεκατό.

What would it have as a diminutive

How could one, by a glimpse, hurl all endeavors through the bore of discontent. Would that be inadvertently? The person's answer would be given precariously. However notorious and revered would the individual be. The body wiggles the role of the exponent.

Ode to the mimeograph

Nimble fingers can be, under full lucidity, debilitating. Their stroll on the parts of the partner is premonitory of digging “rural ditches”. The latter could holler voraciously receiving the egalitarian hedonism. It would feel as pageant of dissident and slouch Dadaists that they gyrate wiggling their mouth on a mirthful discontent and preserving a scowl as a hallmark.  

φακτ νο 34

ο πικάσσο πληρώνει φόρο πολυτελείας για πίνακες μεγάλου κυβισμού.

Scarcely flourishing

The uncanny lingo wasn’t exuberant: The assertion for verse elegiac bafflement between the insurgent rector and the bedridden seemed as of a muckraking. How can one redeem his humility without becoming erudite…? I ponder…

ein prosit der entschlossenheit

- Mann, is mir langweilig!... Lass uns endlich weg, los.
- Wohin denn?
- Zu diesem neuen Lokal in Solln, hab dir schon erzählt, da wo die geile Tussi vom Büro gern rumhängt.
- Weiß nicht... Der Zoltan hat heute frei, er wird echt sauer wenn wir ihn wieder hängen lassen.
- Manno, wir solln mal nach Solln!...
- Aber wir sollten auch zum Zoltan...
- ...
- ...
- Haste noch ein Bier?

do you have an aquarium at home?

- i've gone vegan since yesterday, for moral reasons.
- i totally understand you. i don't eat pussy myself. cats are pets.
- cats are assholes though.
- assholes don't lick themselves.