χειμώνας

κρύο, καιρός για μπλακμέταλ.

η εξέλιξις των ειδών

- πώπω ρε φίλε, αυτή τη θυμάμαι που ήμουνα δεκαπέντε κι αυτή στα είκοσι και κάβλωνε την κοινωνία ολόκληρη το πορνίδιο. πάρ' τηνα μάτι τώρα, μαν, όσο πάει και αγριεύει αυτή. σε καμιά δεκαριά χρονάκια θα είναι μια μιλφάρα αδίστακτη και θα τρέφεται με αμβροσία και σπέρμα εικοσάρηδων.
- το γήρας κούγκαρ έρχεται μόνον.

Πάρα Πολύ Προσωπικά Πράματα #2

Εκείνη H Φορά Που Τράκαρες 

Δεν είσαι αφηρημένος γενικά. Στέκεσαι ακριβώς πάνω στον μέσο όρο. Αφαιρείσαι στην ουρά της τράπεζας, όταν σε βρίσκει στον δρόμο παλιός συμμαθητής και σου μιλάει για το πόσο τυχερός είναι για την δουλειά που βρήκε, τίποτα το περίεργο. Ε, έτυχε εκείνη τη ρημάδα τη στιγμή να αφαιρεθείς στο τιμόνι. Μήπως έφταιγαν οι ρέιντιοχεντ στο ραδιόφωνο; 

Πρόλαβες και είδες τον μπροστινό σου να φρενάρει. Για λίγο αλλά τον είδες. Πάτησες με όλη σου τη δύναμη το φρένο αλλά ήταν αργά. Πιο πολύ σε τρόμαξε ο θόρυβος παρά το τράνταγμα. Έτσι κι αλλιώς πήγαινες ζήτημα με 30 με τόση κίνηση, σιγά το τράνταγμα. Είναι αρκετό όμως για να τους σβήσει τους ρέιντιοχεντ. Η καρδιά σου θα αρχίσει να επιταχύνει σε μερικά δευτερόλεπτα, όταν η ανδρεναλίνη φτάσει πίσω στο σημείο από το οποίο ορκίζεσαι ότι την ένιωσες να ξεκινάει. Το φαντάστηκες σαν εκείνα τα ραβδιά που τα σπας για να βγάλουν φως. Ακριβώς έτσι έσπασε κι εκείνο το φανταστικό σωληνάκι που αποθηκεύει την ανδρεναλίνη μέσα σου και πλέον έχεις λίγα δευτερόλεπτα μέχρι να σε πλημμυρίσει.

φακτ νο 2

οι γκατζετάκηδες πάσχουν από μαραφετιχισμό.

τα ψέματα #5 ριβίζιτεντ

χά! γελάσαμε πάλι με νόημα... (για το νόημα, αλλα στα σοβαρά, δές εδώ)

με τον ήλιο τα μπάζω, με τον ήλιο τα βγάζω

παλιά, η χίος δεν παρήγε πολλά προϊόντα, αλλά σχεδόν αποκλειστικά μαστίχα. τα καράβια λοιπόν που έφερναν τα χρειώδη, για να μην φεύγουν άδεια, γεμίζανε τα αμπάρια τους με ΕΛΜΑ. η μαστίχα όμως, εκείνη την εποχή, δεν παρουσίαζε εμπορικό ενδιαφέρον αφού οι κουτόφραγκοι δεν είχαν ανακαλύψει ακόμα την αξία της στην κουζίνα.

αφιερωμένο σε μητσάκο και άφρο.

φακτ νο 1

αν έχεις τρεισκαιδεκαφοβία, κάθε φορά που πάει τρεις και δέκα, σε πάει τρεις και μία.

κάθε πέρσης κ καλύτερα (ένα τραγούδι για όλους)

ΛΑΪΚΕΣ ΝΥΧΤΕΣ

Την πάτησα την πάτησα

Γι’ αυτό και τον απάτησα

Δεν είχα δύναμη καμιά

Να πω το έχε γεια

Με χώρισε με χώρισε

Και μόνος του προχώρησε

Του βρήκαν μία κοπελιά

Και ζήσανε καλά

Κι εμένανε κι εμένανε

Τηλέφωνο με παίρνανε

Τις νύχτας όλοι οι εραστές

Κι έπεφτα σ’ αγκαλιές

Κερνάγανε κερνάγανε

Σε κέντρα με γυρνάγανε

Με αυτοκίνητα καλά

Και άδεια τα μυαλά

Και τελικά και τελικά

Εγνώρισα την μοναξιά

Και στα βαφτίσια έτρεχα

Στου πρώην τα παιδιά 

Αφιερωμένο στον Τσίπρα που θα επαναφέρει την τάξη, δηλ. τα παλιά γλέντια των ενενήνταζ, το γκλάμουρ, τις κλαμπάδες, τα ζεμανφού κέφια και τα πολλά λεφτά - θα γίνουμε όπως και παλιά ρε παιδί μου, πώς να το πω

ρωτάς γιατί;

- Ρε μαλάκα Τότη να πούμε, έχεις σκανιάσει με τον Λέλο, τί σ' εχει πιάσει, γιατί τετοιο άχτι να πούμε;
- Ρε πλάκα με κάνεις; Ξέχασες τι έκανε πέρσι στις απόκριες;
- Τί έκανε;
- Ρε νά 'χουμε γαμηθεί να βρούμε μιά γαμημένη σακουλίτσα κομφετί ανήμερα τσικνοπέμπτη, και να σκάει τύφλα στο μεθύσι ο μπεκρούλιακας μεσμεριάτικα, και να χύνει όλο το πάντς πάνω στη γαμημένη τη σακούλα και μόλις την είχαμε ανοίξει;
- Έ, ντάξει, μαλακία του. Αλλα και σύ του το κρατάς ακόμα;
- Μα δέ 'ν' αυτό μόνο! Το άλλο;
- Τί;